Ik krijg een sterke jaren tachtig-vibe van zielige zeehonden

Het is makkelijk om verontwaardigd te zijn over zeehondenleed. Het is ook makkelijk om cynisch te doen over mensen die verontwaardigd zijn over zeehondenleed. Het is ook makkelijk om boos te worden op mensen die cynisch doen over mensen die verontwaardigd zijn over zeehondenleed.

Dat soort gedachten schoten door mijn hoofd toen ik bij de presentatie van de columnbundel Vuile handen. Stop de zeehondenjacht! was. (Ja, ik vind mijn eigen gedachten soms ook vermoeiend.)

Iedereen vindt het erg als grootogige, liggende babydieren worden doodgeknuppeld. Een moeilijke opgave dus voor de BN'ers die waren gevraagd om daar een opgewonden column over te schrijven. Zij hadden genoeg mediatraining gehad om te begrijpen dat het niet zo origineel is je druk te maken over zeehondjes.

Al is zeehondenleed wel weer zo cliché en zo lekker retro dat het haast camp wordt om er actie tegen te voeren, bedacht ik me terwijl Kluun voorlas. Alsof je je ineens weer gaat opwinden over het gat in de ozonlaag (waar is dat gat toch gebleven?), of over ban de bom. Ik krijg tenminste een sterke jaren tachtig-vibe van zielige zeehonden.

De BN'ers hadden wijselijk voor een nieuwe benadering van het onderwerp gekozen. Zij schreven niet over knuppels en bloed, maar - zoals dat BN'ers betaamt - over zichzelf. En dat levert een hilarisch boekje op, met inkijkjes in de privé-beslommeringen van BN'ers (en B-BN'ers).

Zo gebruikt Nilgün Yerli haar hoofdstuk om recht te zetten dat zij in de duinen een babyhert vermoord zou hebben. Haar hónd had dat gedaan. “Mensen om me heen hebben me toen voor van alles uitgescholden, alsof het mijn schuld was.“ Mariska Hulscher vergelijkt de pijn van de moederzeehond met die van zichzelf tijdens haar persweeën. En Manon Uphoff geeft antwoord op de vraag die ons al tijden tergt: waarom bezit zij een echte bontmuts? Omdat zij een lelijke rode streep op haar voorhoofd kreeg van haar synthetische bontmuts, daarom.

Ook Ronald Jan Heijn mocht in het boekje. In zijn hoofdstuk, Liefde is inzicht, orakelt hij: “Een tsunami is - net als terrorisme - niet de oorzaak, maar een gevolg van een eeuwenlang magnetisch proces dat wordt aangestuurd door ons denken.“ Misschien dacht Ronald Jan dat hij gevraagd was om over dat ándere goede doel te schrijven. Of hij zat even in zijn eigen magnetische proces, dat zou ook kunnen.

    • Aaf Brandt Corstius