Auto om de dealer te chanteren

Noorse garnalen uit Bangladesh, Franse camembert uit een oer-Hollandse polder en Delfts aardewerk dat wordt vervaardigd in Taiwan. De wereld is niet meer de oude en we dienen er maar aan te wennen. Globalisering is het toverwoord en een in het collectieve geheugen ingeramde merknaam is in deze mondiale arena, gevuld met roofridders, letterlijk goud waard. Wie kent het automerk Cadillac niet? Al meer dan honderd jaar actief, de laatste decennia voornamelijk in thuisland Amerika. Er zijn herhaalde pogingen gedaan om het ook in Europa te laten meespelen, maar succesvol zijn die tot nu toe niet geweest. Voor een enkele havenbaron of sjofele in- en verkoper van oude sieraden is het dé auto, maar het overgrote deel van het zakensegment ziet niets in een Amerikaan en kiest gewoontegetrouw voor een Europees product. Volgens de optimistisch gestemde importeur gaat dat veranderen met de komst van de 'speciaal en alleen voor de Europese markt ontworpen Cadillac BLS. Hij is inspirerend, zelfbewust, grensverleggend, voor de hogere en tot voor kort middelmatige middenklasse bestemd.' En hebben u en ik ooit durven twijfelen aan de gebruikelijke stroom superlatieven van een auto-importeur?

Cadillac KLS Foto General Motors 2/5/2006 Foto Freddy Rikken Cadillac BLS 1.9d Rikken, Freddy

Ooit bestuurde ik een Cadillac. Zelfs twee. Een roze Cadillac de Ville uit 1956, geschonken aan de vliegclub. Waarmee stalen kabels uit de lier werden getrokken, richting de wachtende zwevers. Het rochelende monster zoop goedkope, clandestien getankte vliegtuigbrandstof, had lederen voor- en achterbanken die gloeiend heet werden in de zomerzon en hevig kraakten wanneer er 's avonds op gezoend werd. Nu is dit model een kostbare en populaire verschijning bij volkse bruiloften en films en tv-programma's over de fifties. Dwars door Amerika gereden met een Seville uit 1980, brons gespoten, met pimpy spaakwielen. Zat op met zandkleurige koeienhuiden overtrokken seniorenfauteuils en achter een loeiende airco. En ook al o zo dorstig, maar de benzine was goedkoop.

Om de kleine en tegenstrijdige gevoelens oproepende Cadillac blijven heendraaien heeft geen zin, ik stap nú in. Is dit een nieuwe Cadillac of is het een facelift van de voortreffelijke en al jaren rondrijdende Saab 9-3. General Motors is eigenaar van beide merken en probeert zo goedkoop en snel als maar mogelijk een nieuw model op de markt te brengen. Spaart daarmee ontwikkelingskosten, de techniek is (hopelijk) uitontwikkeld en op bestaande productielijnen kunnen auto's van diverse merken worden gefabriceerd. Niks nieuws onder de zon, het gros van de (auto)fabrikanten hanteert deze methode. Maar GM neemt ditmaal wel een fors risico; een nieuwe neus, achterkant, een andere dashboardindeling met daarin een analoog klokje maken nog geen nieuwe auto. De voorzijde heeft de merkgebonden frietsnijdergrille, de achterzijde forse, verticale achterlichten en een horizontaal remlicht, maatje surfplank, waarin een spoiler is geboetseerd.

Het dashboard is voorzien van te veel chroomkleurige ornamenten, de sleutel is uit de middentunnel verwijderd en weer achter het stuur geplaatst. Verder zit, voelt en ruikt de uitbundige BLS als een decente Saab 9-3. De prijzen zijn nagenoeg gelijk.Tegenstrijdige gevoelens dus, voor kopers én verkopers.

Laatstgenoemden staan op de loonlijst bij dezelfde importeur, er komt onvermijdelijk een heugelijk moment waarop ze elkaar in de haren vliegen: jij, jij hebt mijn klant ingepikt! Een advies: Saab verkoopt matig, broer Cadillac BLS wil dolgraag een plaatsje op de markt. Sla uw slag, hou ditmaal uw poot stijf en speel ze tegen elkaar uit. Uw onderhandelingspositie was nog nooit zó florissant.

Freddy Rikken

Freddy Rikken is fotograaf en test sinds 1998 auto's voor NRC Handelsblad.

    • Freddy Rikken