Subtiele Latijns-Amerikaanse films

Een vrouw van middelbare leeftijd uit de gegoede middenklasse laat haar werkster een fles schoonmaakmiddel betalen, even later zien we haar een paar oorbellen naar de lommerd brengen. Zonder expliciet de crisis die het land in 2001 trof te noemen, maakt de Argentijnse filmer Jorge Gaggero in Cama adentro duidelijk wat de gevolgen zijn. In de film zitten meer subtiele scènes die tonen dat Argentijnen het niet breed hebben.

Er wordt niet over gesproken, zeker niet in het milieu van rijken die krampachtig hun status proberen vast te houden en waar Beba deel van uitmaakt. Ze spelen liever kaart en drinken hun ongeluk weg met goedkope drank die de trouwe huishoudster Dora - ze werkt al 28 jaar voor Beba - koopt en overgiet in lege flessen van een veel duurder merk. Dit is een mooi portret van twee vrouwen die niet zonder elkaar kunnen, hoeveel ressentiment er ook is over de meester-knecht-verhouding.

Cama adentro laat zien dat de Argentijnse cinema, ondanks de crisis, springlevend is. De laatste vijf jaar is er zelfs sprake van een opleving van de Argentijnse cinema, die door critici al snel gedoopt werd tot Nuevo Cine Argentino.

Een andere sterke Argentijnse film die te zien is op de tweede editie van het Latin American Film Festival in Utrecht en nog drie andere steden, is Como pasan las horas van Inés Oliveira Cézar. Zij vertelt in een langzaam tempo en in sterke beeldcomposities een verhaal over een vader en zoon, en een vrouw en haar oude moeder. De soms met vertekenende lens gefilmde fragmenten en de opvallende geluidsband doen denken aan de esthetiek van de Russische cineast Aleksander Sokoerov in films als Mother and Son, maar de film is voldoende eigen om die vergelijking te kunnen doorstaan.

De debuutfilm van Juan Pittaluga, Orlando Vargas, is al even cryptisch en gedurfd langzaam, met eveneens sfeervol camerawerk en een sterke hoofdrol van Aurélien Recoing (bekend uit Laurent Cantets L'emploi du temps).

Chili is een land dat in opkomst is, getuige En la cama, Play en La sagrade familia. In En la cama (Matías Bize) blijft de camera de gehele tijd in een hotelkamer waarin een stel gedurende een nacht vol seks postcoïtale gesprekken voert en elkaar langzaam leert kennen. Uitstekende dialogen schetsen de steeds veranderende emoties van de man en vrouw. Komt er, net als bij het enigszins vergelijkbare Before Sunrise, een vervolg?

Latin American Film Festival. 3 t/m 10 mei. In: Louis Hartlooper Complex, Utrecht. Enkele films ook te zien in: Lantaren/ Venster, Rotterdam (5 t/m 17 mei); Filmhuis Den Haag (4 t/m 17 mei); Melkweg Cinema, Amsterdam (8 t/m 17 mei). Info: www.laff.nl
    • André Waardenburg