Mijn laatste kans op nieuw jong leven was het olifantje

Na een begrafenis op maandag, waar evenveel tranen als regendruppels vielen, en terecht, had ik gisteren behoefte aan Nieuw Leven. Dus naar Artis, waar in mei vast veel schattige diertjes geboren werden.

Niets was minder waar. In het Artiskrantje stond dat de zweepspin jonkies had. Er stond een foto bij. De zweepspin is een diepzwarte spin, die haar jonkies, een soort groene maden met tanige oranje poten, op haar rug draagt. De zweepspin was het enige dier dat de afgelopen tijd iets gebaard had.

Dan maar de kooien af waar in de winter dieren geboren waren. Er was een jonge serval, een roofdier dat volgens de Artiskrant van ravotten houdt. Hij ravotte weinig en sliep des te meer. Ook babychimpansee Saphira lag lethargisch op haar rug met een halve banaan in haar mond.

Mijn laatste kans op nieuw jong leven was het olifantje Yindee. Bij haar verblijf aangekomen zag ik het echter meteen. Yindee had nu al die doffe, cynische blik van een dierentuindier. Het kon haar niets bommen dat er zeven kinderen met digitale camera's foto's van haar stonden te maken. Voor de show had ze wat grassprieten op haar hoofd gelegd, maar daar hield ze het bij.

Gelukkig hoorde ik toen twee conversaties die me opvrolijkten. Toevallig gingen ze allebei over olifantenpiemels.

Achter Yindee stond een grotere olifant, die zijn geslachtsdeel uitgevouwen had. “Wat is dat, papa?“ vroeg een kindje. “Dat is nou zijn slurf,“ zei de vader en trok het kind weg.

Toen kwam er een Artis-vrijwilligster bij het hek staan, met een groepje mensen. Ze wees op de kleine Yindee en de grotere olifant. “Als Nicolai in opgewonden staat is, gaat Yindee met Nicolai's piemel spelen!“ zei ze tegen haar groepje. “Dan loopt ze rond met zijn piemel in haar slurf. Zij kennen dat niet, hè. Schaamte. Zoals wij dat kennen.“

Een van de mensen uit het groepje wilde weten of Nicolai de vader van Yindee was. “Néé, Alexander uit Rotterdam is Yindee's vader“, zei de vrijwilligster. “Oooooh“, klonk het door het groepje, alsof het nog erger was dat Yindee met de piemel speelde van een olifant die niet eens haar eigen vader was. “Nicolai is pas een puber. Hij is vandaag dertien geworden“, zei de vrijwilligster.

Toch nog wat levenslust gevonden. Bij een jarige tienerolifant, maar toch.

    • Aaf Brandt Corstius