het beeld

Niet voor niets begint en eindigt de bijna drie uur durende speciale aflevering van Peter R. de Vries Misdaadverslaggever over de moord op John F. Kennedy in Amstelveen. Het is namelijk een jongensboek, het oplossen van wat de speurder zelf “de meest geruchtmakende misdaad aller tijden“ noemt. Dus trapt Peter een balletje op het veldje van zijn jeugd, net als toen hij zeven was en hoorde dat de president van Amerika was vermoord. In een montagegrapje vangt Peter tweeënveertig en een half jaar later de bal op in Dallas, op Dealey Plaza, met uitzicht op het beroemdste boekenmagazijn en de vermaardste grasheuvel van toch minimaal de twintigste eeuw.

Is het de koene onderzoeker gelukt om de heilige graal van de misdaadverslaggeverij in de wacht te slepen? Of desnoods alleen een nieuw licht te werpen op een schijnbaar uitgeput mysterie?

Tja, wat is nieuw en wat heet oplossen? Samen met de door de aanslag geobsedeerde Overveense miljonair Wim Dankbaar, die op zijn website www.jfkmurdersolved.com stapels informatie aandraagt, reist De Vries langs locaties en getuigen. Dankbaar was een paar jaar geleden al gast in Vara Live en hield daar toen een verhaal dat in twee minuten nergens naar toe ging. In het tijdsbestek dat SBS6 er nu voor vrijmaakt, wordt de theorie duidelijker.

De Vries en Dankbaar weerleggen eerst weer eens de officiële lezing dat Lee Harvey Oswald een geïsoleerde gek was en de bijbehorende single bullet theory, die gelooft dat een enkele kogel zeven wonden in twee slachtoffers veroorzaakte. Ook maken ze aannemelijk dat het op 22 november 1963 rond de plaats delict wemelde van de zwaar bewapende maffiosi en CIA-agenten. De meeste van hen, onder wie de vader van filmacteur Woody Harrelson, waren beide, en bovendien getraind huurmoordenaar.

De grote troef van Dankbaar zijn door hemzelf opgenomen beelden van een gesprek met James E. Files, die in de Joliet-gevangenis van Chicago een straf van dertig jaar uitzit. Files, in 1963 een 21-jarige klusjesman voor de maffia, bekende al in 1994 dat hij van achter een hekje op de grasheuvel het dodelijke schot afvuurde. Het probleem is dat niemand hem wil geloven. Desalniettemin bevat zijn relaas vele saillante details, zoals ontmoetingen in de dagen voor de moord met Lee Harvey Oswald, die een foto maakte van Files, en met capo Johnny Rosselli en Oswalds latere moordenaar Jack Ruby in een pannenkoekenhuis in Fort Worth.

Daar strandt toch een beetje het jongensboekavontuur. Waarom gelooft tachtig procent van het Amerikaanse volk wel dat JFK het slachtoffer werd van een samenzwering, maar bestaat er zo weinig belangstelling voor nieuwe “feiten“ en namen die de ware toedracht aan het licht zouden kunnen brengen? Toch niet omdat de media onder één hoedje spelen met de machthebbers, zoals sommige doorgewinterde Kennedy-onderzoekers beweren. De verklaring dat het voor Amerikanen onverteerbaar zou zijn als ze wisten wie het echt gedaan hebben, komt dichter bij de waarheid.

Wat je Peter R. de Vries ook dit keer moet nageven, is dat hij hoog inzet. Hij overspeelt opnieuw zijn hand. De belangrijkste reden voor de desinteresse van de wereld is wellicht dat het onderwerp voor eens en voor altijd uitgemolken is.

    • Hans Beerekamp