Gnarls Barkley is een muzikale koortsdroom

Crazy was het eerste nummer dat in Engeland op basis van downloads op nummer 1 binnenkwam.

Maar wie zit er achter de nieuwe act Gnarls Barkley?

Cee-Lo Green op een muziekfestival in Californië Foto AP Photo Cee-Lo Green of the music group Gnarls Barkley performs at the 2006 Coachella Valley Music Festival in Indio, Calif., on Sunday, April 30, 2006. (AP Photo/Matt Sayles) Associated Press

In the right corner: Cee-Lo Green alias The Soul Machine. Een zonderlinge zanger met een oude ziel die zingt dat er een monster onder het bed zit en er uiteindelijk achterkomt dat hij zelf dat monster is. Cee-Lo Green maakte naam voor zichzelf als rapper van de zuidelijke hiphopformatie Goodie Mob en is een prominent lid van hiphopcollectief Dungeon Family, waar ook de leden van Outkast deel van uitmaken.

Hij is van huis uit een rapper maar ook als lid van rapgroep Goodie Mob kon Cee-Lo Green het regelmatig niet laten om een stukje snerpende soulzang uit zijn stembanden te laten schallen. Op zijn soloalbums Cee-Lo Green And His Perfect Imperfections (2002) en Cee-Lo Green Is The Soul Machine (2004) wisselt hij zijn stuiterende rapstijl af met intrigerende spoken word en neemt zang een steeds grotere plaats in zijn muziek in. Als vocalist slaat Cee-Lo Green op het album St. Elsewhere van Gnarls Barkley een volstrekt nieuwe weg in. Hoewel hij nog steeds dol is op kitscherige soulzang, is de sfeer drastisch veranderd. Voorheen wentelde hij zich vol levenslust in een behaaglijk bad van warme zuidelijke beats, nu zingt hij melancholische, introspectieve teksten over donkere, gefilterde beats.

Het is duister, maar wel met een knipoog. Hoewel de teksten van Cee-Lo Green op het album van Gnarls Barkley regelmatig loodzware onderwerpen beslaan als eenzaamheid, zelfmoord en waanzin, straalt er tegelijkertijd berusting van af. De levensgenieter van weleer mag veel meer dan voorheen aan het peinzen en piekeren zijn geslagen, de ondertoon is er steeds een van iemand die zelfs zijn eigen diepste ellende niet heel erg serieus kan nemen. Die zingt dat hij eraan gedacht heeft om zich van het leven te beroven maar dat het nu wel goed met hem gaat. En daar dan om moet grinniken.

In the left corner: Danger Mouse, die uitgroeide tot een veelgevraagde producer na een opvallend muzikaal experiment waarbij hij de raps van Jay-Z's The Black Album vermengde met producties die hij baseerde op de muziek van The White Album van The Beatles (het eindresultaat heette dan ook The Grey Album). Vorig jaar maakte hij onder meer de muziek voor het album Demon Days van de Britse popgroep Gorillaz en het sterke hiphopalbum The Mouse And The Mask van Dangerdoom, een samenwerkingsproject met rapper MF Doom.

Danger Mouse is geen hiphopproducer uit de school die een stevige sample uitkiest, die eindeloos herhaalt en verder alleen nog maar aan de knopjes draait om het zo helder en vet mogelijk te laten klinken. Voor Danger Mouse is hiphop geen doodlopende weg maar een kruispunt waarop alle andere muziekstromingen zich verzamelen, en dus schakelt hij in zijn producties moeiteloos van new wave naar funk en van pop naar elektro. Zijn handtekening zet hij vervolgens met het gebruik van droge drums en gruizige, gefilterde geluiden met een mysterieuze sfeer.

Nadat Cee-Lo Green hem vroeg om wat producties, antwoordde Danger Mouse dat hij niet iemand is die losse nummers voor andere artiesten wil maken. Wanneer het klikt met een artiest, begint hij liever meteen aan een heel album, en de rest is geschiedenis. Het knappe is dat Danger Mouse ondanks zijn karakteristieke stijl toch elk album een eigen draai weet mee te geven. Van de duistere en haperende hiphop van MF Doom via de lome en vet geproduceerde beats op het album van Gorillaz tot de meer terloops gebrachte soul van Gnarls Barkley.

De doorleefde zang en ietwat duistere, op je af sluipende muziek van Gnarls Barkley is de echte soul van nu. In de muzikale koortsdroom waarin de progressieve producer en de zonderlinge zanger de hoofdrol spelen, regent het aan een stuk door maar is er geen tijd om depressief te worden, hooguit melancholisch.

“It's deep how you can be so shallow and I'm afraid 'cause I have no fear. And I didn't believe in magic, until I watched you disappear I wish you were here.'

    • Saul van Stapele