“Burt Munro was voor mij al een levende legende'

Dertig jaar geleden begon Roger Donaldson aan het scenario van The World's Fastest Indian. Veelzeggend dat 's werelds langzaamste filmproject gaat over de fascinatie voor snelheid.“

Roger Donaldson regisseur van de film Burt Munro : The World's Fastest Indian FOTO: Independent Films Independent Films

Zo graag wilde hij dat zijn film op het Internationals Film Festival Rotterdam zou draaien dat hij, toen het festival de film niet selecteerde omdat die “te mainstream' zou zijn, zelf maar in het vliegtuig stapte met het filmblik onder zijn arm. Om de Nederlandse pers te vertellen over The World's Fastest Indian, zijn droomproject, een film waaraan hij dertig jaar werkte en die zijn hele carrière omvat.

Aan het woord is de in Australië geboren, in Nieuw Zeeland opgegroeide Roger Donaldson (1945), die na filmsuccessen met Colin Farrel en Al Pacino (The Recruit, 2003) en de Kennedy-film Thirteen Days (2000) definitief in Hollywood woont. The World's Fastest Indian was de Rotterdam-bezoeker vast en zeker bevallen: het is een soort kruising tussen The Straight Story van David Lynch en Clara Laws The Goddess of 1967, een roadmovie over een Citroën DS.

The World's Fastest Indian gaat over een motorfiets, de “Indian' uit de titel, en de bevlogen Nieuw-Zeelander Burt Munro (gespeeld door Anthony Hopkins) die daarmee op hoge leeftijd naar de zoutvlaktes van Salt Lake City trekt om een snelheidsrecord te breken. Het verhaal is echt gebeurd. Donaldson: “Burt Munro zat al in de tweede film die ik ooit maakte: Offerings to the God of Speed, een documentaire uit 1971. Ik reed zelf ook op een Indian en Munro was niet minder dan een legende: een excentrieke oude man die in 1920 voor 50 dollar een motorfiets had gekocht, waaraan hij jaar in jaar uit had zitten sleutelen, tot hij uiteindelijk op hoge leeftijd diverse snelheidsrecords brak. Zijn motorfiets was een verlengstuk van zijn lichaam. Hij leefde in een schuur, net als in mijn film.“

Munro stierf in 1978 en wat zijn levensverhaal zo geschikt maakt voor film, zegt Donaldson, “is dat het gaat over iemand die grenzen wil verleggen, die niet tevreden is met de beperkingen die de wereld hem oplegt. Ook in metafysische zin: de snelheid is voor hem een godheid. Burt Munro streefde naar iets wat groter was dan het leven, naar een vorm van onsterfelijkheid. Daarom is het ook zo mooi dat hij al een oudere man is als het verhaal zich afspeelt. Want de grenzen van de fysieke wereld zeggen hem niets.“

“The World's Fastest Indian speelt zich af in 1967, maar het is een moderne film“, zegt Donaldson. “De tocht die Burt Munro maakt vanaf het moment dat hij van de boot komt tot hij op het circuit van Bonneville arriveert, is mijn kijk op het Amerika van nu. De scène bij de douane zegt veel over hoe immigratieland Amerika met zijn gasten en inwoners omgaat. Het is een land waarin alles “larger than life' moet zijn, een samenleving die niet is gebaseerd op goede smaak of intelligentie, maar op schijn en entertainment. Op een gekke manier past dat dan wel weer bij Burt Munro, maar hij verliest er wel zijn onschuld.“

    • Dana Linssen