Blanke, Britse ska waar de ruwe kantjes vanaf zijn

Keurig in het pak staat Hunter op het hoesje, zijn bescheiden vetkuifje doet vermoeden dat hij van rockabilly houdt. Mis: deze muziek is weliswaar retro, maar Hunter doet aan ska en soul. Maar dan de blanke Britse variant daarvan, waarbij de ruwe kantjes afgeschaafd zijn.

Zijn gitaar mag voornamelijk het ritme versieren, tenor- en baritonsax blazen de solo's. De opgeroepen sfeer is typisch vroege jaren '60 Brits, en verhoudt zicht tot de Jamaicaanse en Amerikaanse roots ongeveer zoals ooit de speedsurf van de Ventures tot de theekranspop van de Shadows.

Het sterkste punt van Hunter is zijn geweldige stem. Die roept grote zangers in de herinnering als Jackie Wilson en de vroege James Brown. En zelfs aan Sam Cooke, in I'll Walk Away en Tell Her For Me, met onberispelijk vingerknippende swing. Na het openingsnummer zakt de plaat wat in, maar na een handvol te veel op elkaar lijkende nummers wordt het vanaf het fraaie Mollena toch nog een aardige plaat.

CD POP

James Hunter. People Gonna Talk ***

Rounder

    • Bart Jippes