Besturen

Namens burgemeester mr M.J. Cohen kreeg ik van de bestuursdienst van de gemeente Amsterdam een schattig briefje.

“Uit onze administratie is gebleken“, schreef de burgemeester, “dat op 08-06-2006 uw reisdocument (bijv. paspoort of identiteitskaart) met nummer (...) niet meer geldig is. Na deze datum kunt u met het verlopen reisdocument niet meer naar het buitenland reizen. Ook kunt u het niet meer als identiteitsbewijs gebruiken. Om ongemakken te voorkomen raad ik u aan tijdig een nieuw reisdocument aan te vragen. Voor een nieuw paspoort betaalt u 39,40 euro en voor een identiteitskaart 26,50 euro (...) Op de achterzijde staan de adressen, openingstijden en telefoonnummers van de afdelingen Burgerzaken van de stadsdelen. Meer informatie vindt u in de bijgevoegde folder en op www.amsterdam.nl of www.paspoortinformatie.nl.“

Ik heb het met enige ontroering gelezen. Dat ik dit nog mag meemaken! In tal van Nederlandse gemeenten, kleine en grote, heb ik de afgelopen decennia gewoond, en nooit was me het reusachtige geluk beschoren dat de bestuursdienst van zo'n gemeente in volle actie kwam om me erop te wijzen dat mijn paspoort verlopen was. Ook in Amsterdam niet.

Tot dusver gingen die bestuursdiensten er vanuit dat ik een volwassen man was, best wel in staat zijn eigen boontjes te doppen. Hij zag er niet al te achterlijk uit, die Abrahams, hij leed niet aan dementia praecox, dus hij werd in staat geacht zelf een beetje bij te houden wanneer zijn paspoort verlopen was.

Hij was toch ook zijn eigen verjaardag nog niet vergeten? Of moesten ze dat nu ook al voor hem gaan bijhouden met briefjes als: “Uit onze administratie is gebleken dat u binnenkort een nieuwe mijlpaal wacht. U heeft de leeftijd der sterken bereikt!“

Kennelijk zijn er bestuursdiensten, zoals die van Amsterdam, waar ze dringend om werk verlegen zitten. Waarmee kunnen we onze burgers nou nog meer van (bestuurs)dienst zijn, dachten ze bij de overbelaste koffieautomaat. “We gaan gewoon de straten wat schoner maken, we doen net of we Parijs zijn“, riep een ambtenaar. Hij werd onmiddellijk weggehoond. Dat was vuil werk dat hij zelf ook niet wilde opknappen, en bovendien konden daarmee de ledige uren bij de bestuursdienst niet worden gevuld. Nee, het moest nuttig zijn en ook nog wat geld in het gemeentelaadje brengen.

Toen was Ans van de kantine binnengevallen, een beetje lacherig, en die had geroepen: “Wat mij nou overkomt! Wij wilden morgen op reis gaan en nu blijkt dat onze paspoorten verlopen zijn.“

Opeens kon iedereen aan de slag. Tientallen ambtenaren doken in de persoonsbestanden, de afdeling voorlichting stortte zich op de folders en de website, de chef communicatie concipieerde een brief voor de burgemeester aan zijn blije burgers. Heerlijk. Het zoemde ten stadhuize als nooit tevoren van de activiteiten.

Het Parool becijferde laatst dat er liefst 150 mensen voor de directie communicatie van de gemeente Amsterdam werken, onder wie 70 communicatieadviseurs. Nee, blies Rijk van Ark, directeur communicatie, in een boze ingezonden brief, “deze aantallen gelden voor de hele gemeente, inclusief alle gemeentelijke diensten en bedrijven. Onder mijn directie vallen slechts 42 fte's.“

Slechts!