B2B in de tropen

Global E-Trading, een elektronisch veilinghuis voor verse producten, wil naar de beurs. New York, Londen, Frankfurt of misschien Amsterdam. Tomeloze ambities vanaf Curaçao.

Directeur Robben van Global E-Trading in de voormalige ijsfabriek op Curaçao. Links met een medewerker voor het kantoor. ( Foto's Victor Prince Prince, Victor

Zijn mobieltje gebruikt hij al een jaar niet meer. Gek werd hij ervan, om voor de kleinste details gebeld te worden. In het Curaçaose zakenleven is persoonlijk contact belangrijk, maar Hans Robben, de directeur van Global E-Trading (GET), een veilinghuis op internet, laat liever de contacten door zijn personeel filteren. “Wij zijn niet echt een Curaçaos bedrijf, meer toevallig hier terechtgekomen“, zegt Robben vanachter een espresso. Vanuit zijn kantoor, gevestigd in een voormalige ijsfabriek in het centrum van Willemstad, bereidt de 47-jarige meester in de rechten de eerste beursgang voor vanaf het eiland. Eind dit jaar moet GET beursgenoteerd staan.

Efreshportal.com, de portal van GET, biedt kwekers en handelaren over de hele wereld de gelegenheid om rechtstreeks, zonder tussenkomst van derden, te handelen in verse bloemen, fruit en groenten, vlees, gevogelte en vis. Zo kunnen bloemenkwekers uit Kenia en Ecuador, de landen waar de meeste bloemen tegenwoordig vandaan komen, hun producten via de internetportal direct verkopen aan handelaren in de rest van de wereld - in jargon: business to business, b2b. Het dagaanbod op de intussen zes vers-portals van GET ligt op 165 miljoen “items'. De kwekers betalen 900 dollar (729 euro) inschrijvingsgeld per jaar, GET berekent geen commissie. Robben gaat uit van een potentieel van 90.000 aanbieders, waarvan inmiddels 4.500 bedrijven bij GET zijn ingeschreven.

“Handelaren“, zegt Robben, “dealen liever direct met die kweker in Kenia, dat gaat sneller.“ Op het Efreshportal kunnen bedrijven tijdens een aankoop meteen ook de logistiek regelen, waarbij bloemen bijvoorbeeld rechtstreeks van Kenia naar Frankfurt worden gevlogen. Het systeem waarbij dagelijks 22 miljoen bloemen en planten vanuit de hele wereld naar de veiling in Aalsmeer worden getransporteerd en vandaar door groothandelaren over de weg naar grote Europese steden, is volgens Robben omslachtig en uit de tijd.

Niet iedereen deelt die mening. Volgens Bloemenveiling Aalsmeer is een efficiënt logistiek knooppunt zoals Aalsmeer, waar wereldaanbod en wereldvraag fysiek samenkomen, juist noodzakelijk. “Al was het maar omdat afnemers in de praktijk niet zitten te wachten op een miljoen stuks van één soort roos, maar liever inzetten op de diversiteit die je uiteindelijk in de bloemenwinkel terugziet“, legt een woordvoerster desgevraagd uit. Ook ondersteunt de Bloemenveiling b2b en kunnen afnemers via digitale klokken “kopen op afstand', vanaf elke plek ter wereld.

Toch ziet Robben ruimte voor verbetering. Vorig jaar was hij op een congres in Kijkduin, waar een discussie ontstond tussen handelaren en minister Peijs (Verkeer en Waterstaat, CDA). Inzet was de verbreding van de N201, de weg tussen de A4 bij Hoofddorp en de A2 bij Vinkeveen, die dagelijks vaststaat met veilingverkeer uit Aalsmeer. “Ik heb toen maar in de microfoon geroepen dat die bloemen helemaal niet naar Aalsmeer moeten komen“, lacht Robben. “Nou, ze rolden daar schuimbekkend over de grond.“ Nee, het tv-programma Boer zoekt vrouw heeft hem de ogen geopend. Jonge boeren die per sms het commando doorgeven voor het elektronisch melken van hun koeien. Als techniek gemeengoed kan worden in het boerenbedrijf, moet het ook lukken in de wereld van de bloemenhandelaren. “De oude garde“, zegt Robben, “vindt dat je bloemen louter moet zien als handel, maar de jonge garde handelaren is daarbij met internet opgegroeid.“

Volgens Robben en zijn zakenpartner Marcel van Heesewijk (46) biedt de vershandel momenteel de grootste groeimogelijkheden voor het concept dat zij al twaalf jaar verkopen: het elektronisch veilinghuis. In 1994 stonden ze aan de wieg van Sourcinglink, dat retailers en producenten bij elkaar bracht op internet. De Franse supermarktketen Carrefour werd een van hun grootste klanten. “In het begin snapte niemand het concept, we waren onze tijd ver vooruit“, zegt Robben er nu over. In 1997 stapte Robben uit het destijds beursgenoteerde Sourcinglink. Hij wilde “leuke dingen“ gaan doen. Maar zonder commerciële uitdaging vond hij er eigenlijk weinig aan. Dus ging hij aan de slag voor telecommunicatiebedrijf Enertel, waarvoor hij toen 100 miljoen gulden omzet van PTT Telecom afsnoepte. Vervolgens bracht hij dienstenaanbieder Internoc naar de Brusselse beurs. Kleine bedrijven groot maken, dat is Robbens passie. In 2003, na een paar jaar in het Caraïbisch gebied te hebben rondgezeild, besloot hij voormalig zakenpartner Van Heesewijk te bellen. “Ik stond op een werf in Trinidad mijn zeilschip in de anti-fouling te zetten en ineens had ik er genoeg van. Ik verveelde me dood.“ Ter plekke, nog onder de verf, haalde hij Van Heesewijk over om elektronisch veilen nieuw leven in te blazen op Curaçao, waar Robben eerder een e-commercezone had ontworpen.

De veilinghuisconstructie van Sourcinglink, dat begin 2000 na het barsten van de ICT-zeepbel van de beurs was gehaald, werd uitgekocht en in de nieuwe, naamloze vennootschap GET omgezet. De vraag was vervolgens waar elektronisch veilen, dat als pakket inmiddels overal te koop was, nog iets extra's kon betekenen. Onderzoek leidde naar de vershandel.

Voor Hans Robben moet de Efreshportal binnen een half jaar een internationale speler worden. Onlangs tekende GET een overeenkomst met de in Dubai gevestigde Elog Worldwide Media Group, een internationale uitgever van publicaties in de verswereld. Als het aan Robben ligt, koopt hij er dit jaar vóór de beursgang van GET nog een aantal bedrijven bij. Zo kocht hij kortgeleden een Franse portal en staat een tweede overname op de agenda van GET.

Ambitie kan hem niet worden ontzegd, eigenlijk kan de topman van GET niet zonder ambitie. Sinds zijn aankomst op Curaçao bouwt hij aan een klein imperium in het monumentale pand van de oude ijsfabriek. Een van de fabriekshallen achter het luxe kantoor van GET is omgebouwd tot kantorencomplex, een ander tot appartementencomplex, daarin wonen stagiairs van een door hem opgezet stagebureau. Tijdens de rondleiding door het pand laat hij zien hoe hij vanachter een speciaal daarvoor neergezette mahoniehouten bar colleges geeft over het groot maken van kleine bedrijven.

Op welke beurs GET moet uitgroeien tot een belangrijk bedrijf is nog niet duidelijk. Robben denkt zelf, afhankelijk van de investeringsbank, aan New York, Londen of Frankfurt. Ook de Amsterdamse AEX sluit hij niet uit. Voor de beursgang wil GET een miljoen aandelen uitgeven voor 1,25 dollar (1,01 euro) per aandeel. Zijn grote voorbeeld is Ebay: bedrijven opkopen en zorgen dat je dé speler bent, niet een van de velen. “Dat wij een kleine versportal zouden blijven, daar kan ik niet mee leven. We móéten groot worden.“

    • Miriam Sluis