Tramdeur

De straat komt uit op de Witte de Withstraat in Amsterdam. Ik zie hoe lijn 7 in de richting van de halte rijdt. Dat kan ik nooit halen. Toch ga ik rennen. Zinloze mobiliteit. Vóór mij zet een Marokkaanse jongen van een jaar of vijftien een spurt in. Hij haalt hem met zijn conditie makkelijk. Voor de toegangsdeur blijft hij staan. Wat aardig, denk ik. Maar het is nog mooier dan het lijkt. Met een grote glimlach wacht hij op me.

Als ik buiten adem aankom, geeft hij met een armgebaar aan dat ik kan instappen. Zelf hoeft hij niet mee. 'Dat heeft nog nooit iemand voor me gedaan.' Weer die glimlach. 'Is normaal', zegt hij. Ik zwaai uitbundig.

    • Cora Duin