'Stem van jongenssopraan breekt steeds eerder'

De Britse jongenssopranen George Longworth en William Dutton zingen bij de Nationale Reisopera om beurten de rol van Miles in The Turn of the Screw van Benjamin Britten

George Longworth en William Dutton: tussen de opera's even rennen in Enschede (Foto Eric Brinkhorst) 28-4-2006 Enschede JongenssopranenWilliam Dutton ( donker haar / donker ruitjesoverhemd ) en George Longworth. Ook voor Next! artikel W.Savenije ©foto eric brinkhorst Brinkhorst, Eric

In de bomen op de Oude Markt in Enschede branden lichtjes ter ere van de koningin. Maar in de Twentse Schouwburg om de hoek regeert de duisternis. Achter de coulissen begint het Engelse jongenssopraantje George Longworth (12) aan zijn 'warming up'. Met zijn vriendje William Dutton (11), met wie hij om beurten de rol van Miles zingt in Brittens beklemmende spookopera The Turn of The Screw, stort George zich enthousiast op toonladders, klinkers en rollende 'r'-en. Dan begint de voorstelling, dit keer met George in de hoofdrol.

Brittens The Turn of The Screw (1954), uitgevoerd door de Nationale Reisopera in een regie van Stephen Langridge, is gebaseerd op de gelijknamige novelle van Henry James, waarin de schroef om het Victoriaanse mysterie rond kindermisbruik steeds vaster wordt aangedraaid. De weeskinderen Miles en Flora krijgen een nieuwe gouvernante. De oude bedienden zijn overleden, maar blijven als spoken regeren. De gouvernante vermoedt van alles, maar weet niets, de kinderen zijn op fatale wijze in de ban van het kwaad. Er gebeurt weinig tastbaars, maar de catastrofe is onafwendbaar. Als de gouvernante ten slotte Miles uit de wurggreep van zijn kwelgeest bevrijdt, sterft hij in haar armen.

In het schimmige decor zet George een fenomenale Miles neer, zingend als een engel, maar bezeten door het kwaad, gepersonificeerd in de angstaanjagende geest Peter Quint, met wie Miles broeierige banden onderhoudt. George schittert in deze nachtmerrie, redt zich briljant uit kleine vergissingen, en acteert en zingt alsof hij alles weet. Na afloop van de voorstelling blijkt hij in zijn onschuld toch niet alles te begrijpen. George en William: 'Brittens opera gaat over spoken!'

De volgende ochtend rennen George en William rondjes rond de Grote Kerk in Enschede, waar ze negen weken in een appartement verblijven. Iedere dag krijgen ze twee uur les van hun tutor Anthony Ninham, een oude leraar die zijn vak verstaat. Van hem mogen ze ook voetballen, badmintonnen en tafeltennissen. En met Williams moeder, die onlangs de moeder van George heeft afgewisseld als chaperonne, maken ze uitstapjes. Samen naar de Apenheul, of paardrijden bij Paleis het Loo. Life is fun, van spoken liggen ze niet wakker.

William: 'Toen ik het boek van Henry James las, begreep ik alles. Ik denk altijd al na over geesten, maar mijn kleine broertje werd doodsbang tijdens de voorstelling.'

George: 'Ik geloof niet zo in spoken. Ik hoop dat wij het publiek bang maken! Ik heb maar een paar bladzijden van het boek gelezen. Het gaat veel dieper, maar het verhaal is hetzelfde als de opera. Dat we het zo goed snappen, komt door Stephen, de regisseur. Volgens hem is het verhaal het topje van een ijsberg. Bijna alles ligt onder water, dat maakt het spannend.'

William: 'Mijn vader is onze vocal coach. Hij is directeur van een muziekschool in Yorkshire. In Engeland krijg je al vanaf je vierde jaar koorzang op school, maar Brittens muziek is wel heel erg moeilijk. We hebben veel naar een dvd van de opera gekeken.'

George: 'Ik heb alles by ear geleerd. Gelukkig hebben we weinig tekst. We zingen precies hetzelfde, maar toch zijn we als Miles heel anders. Stephen heeft ons geleerd on stage onszelf te zijn. William heeft meer contact met Peter Quint dan ik. Maar ik draai meer rondjes over de vloer, wanneer ik door Quint wordt belaagd.'

In het normale leven studeert William viool, terwijl George zich uitleeft op altviool, drums en elektrische gitaar. Met zijn oudere zusje schrijft hij songs en hij is dol op Oasis, Snow Patrol en Queen. William houdt wel van Elton John, maar zijn grote idool is violist Maxim Vengerov. Later wil hij violist, operazanger of marinebioloog worden. Of een ijsjeswinkel beginnen: 'Dan ga ik alleen bananenijs verkopen!'

George: 'Ik wil filmster worden. Of zakenman. Dat vind ik spannend, want alles in de wereld draait om business. Als ik rijk word, geef ik alles weg aan charity. Maar eerst wil ik nog veel opera's zingen, totdat mijn stem breekt. Dat gebeurt meestal pas als je 14 bent, maar these days breken stemmen steeds jonger. Hoog zingen schijnt te helpen. Van melk en chocolade krijg je slijm, dus geef mij maar een glas whiskey!'

The Turn of The Screw: tournee t/m 20 mei. Inl.: www.reisopera.nl

    • Wenneke Savenije