'Skindex' van NDT is gekrioel tussen kille cijfers

In het buitenland is de Britse choreograaf Wayne McGregor (1970) al een tijdje hot, mede door zijn flirts met computers, MTV en alles wat hip en hightech is. Lukt het McGregor dan ook om met zijn eerste werk voor het Nederlands Dans Theater alle beloften op papier waar te maken? Nee.

Dansvoorstelling Shoot the Moon Foto Joris-Jan Bos Nederlands Dans Theater 1 Shoot the Moon~Paul Lightfoot & Sol LŽon on the picture: Lesley Telford & Mehdi Walerski Joris-Jan Bos Photography© t = +31 (0)70 365 92 45 m = +31 (0)6 53 661 225 e = jprisjan@mac.com w = http://www.jorisjanbos.com Bos, Joris-Jan

In een decor dat doet denken aan een leeg betegeld zwembad met aparte wachtruimte, krioelen en kronkelen elf dansers in Skindex met vlijmscherpe bewegingen rond. Af en toe verblijven ze even in de wachtruimte die afgebakend is met lichtbalken vol verspringende nummers. De associatie met sciencefiction ligt voor de hand, zeker ook door de 'muziek' die bestaat uit langgerekt elektronische tonen of ritmische bliep-, pling- en vonkgeluiden. Skindex is een klinisch laboratorium waarin geen plaats is voor romantiek of zachtheid, nee, dit is de wereld van de harde kille cijfers.

Kilte kan een fraaie choreografie opleveren, maar McGregors werk is saai op zowel het bewegingsfront als het structuurfront. Er komt geen enkele interessante wetenschappelijke gedachte bij me op, hoogstens dat het einde even willekeurig is als de choreografie. Misschien is willekeur wel McGregors wetenschappelijke thema maar in de danskunst is Skindex een mislukt experiment.

Met Shoot the Moon van Paul Lightfoot en Sol León heeft het Nederlands Dans Theater weer een nieuwe evergreen in huis. Op de golvende akkoorden van Philip Glass (Tirol Concerto) staat de liefde centraal. In een draaiend decor is er telkens een van de drie kamers te zien waarin een man en een vrouw hun relatie 'dansen'. De deur in elke kamer lijkt altijd op een kier te staan: zal ik weggaan? En het raam doet vermoeden dat op het groene gras van elders een andere geliefde wacht.

Lightfoot en León gebruiken hun succesingrediënten als vanouds: mooie lyrische bewegingen die afgewisseld worden met krampende slapsticktics als uiting van innerlijke gekte en zwartwitfilm waarop de verhalen worden gedubbeld, gespiegeld en aangevuld. In Shoot the Moon kun je je weer heerlijk onderdompelen en je steeds opnieuw verwonderen over de onaards goede dansers.

Ingrid van Frankenhuyzen

DANS

Nederlands Dans Theater

The Colour of time. Tournee t/m 5 juni. Inl: www.nederlandsdanstheater.nl ****

    • Ingrid van Frankenhuyzen