Lyriek en kramp bij Lightfoot en Léon

Als je het curriculum van de Britse choreograaf Wayne McGregor bekijkt, duizelt het van de prijzen en beroemde opdrachtgevers. En dat terwijl hij ook nog triomfen viert met zijn eigen gezelschap Random Dance. Bovendien maakt hij geen 'balletjes' over de liefde, maar staan wetenschappen als neurologie of computerkunde in zijn werkboekje. Lukt het McGregor (1970) dan ook om voor het Nederlands Dans Theater alle beloften op papier waar te maken? Nee.

Fernando Hernando Magadan in 'Shoot the Moon' Foto Joris Jan Bos Bos, Joris Jan

In een decor dat doet denken aan een leeg betegeld zwembad met aparte wachtruimte, krioelen en kronkelen elf dansers in Skindex met vlijmscherpe bewegingen rond. Af en toe verblijven ze even in de wachtruimte die afgebakend is met lichtbalken vol verspringende nummers. De associatie met hoekige robots en sciencefiction ligt voor de hand, zeker ook door de 'muziek' die bestaat uit langgerekte elektronische tonen of ritmische bliep-, pling- en vonkgeluiden. Skindex is een klinisch laboratorium, waarin geen plaats is voor romantiek of zachtheid - dit is de wereld van de kille cijfers.

Kilte kan een fraaie choreografie opleveren, maar McGregors werk is saai, zowel qua beweging als structuur. Er komt geen enkele interessante wetenschappelijke gedachte bij me op, hoogstens dat het einde even willekeurig is als de choreografie. Misschien is willekeur McGregors wetenschappelijke thema, maar in de danskunst is Skindex een mislukt experiment.

Met Shoot the Moon van Paul Lightfoot en Sol León heeft het Nederlands Dans Theater weer een nieuwe evergreen in huis. Op de golvende akkoorden van Philip Glass' Tirol Concerto staat de liefde centraal. Een draaiend decor laat telkens één van de drie kamers zien waarin een man en een vrouw hun relatie 'dansen'. De deur in elke kamer lijkt altijd op een kier te staan: zal ik weggaan? En het raam doet vermoeden dat op het groene gras elders een andere geliefde wacht.

Lightfoot en León gebruiken hun succes-ingrediënten als vanouds: mooie lyrische bewegingen afgewisseld met krampende slapstick-tics als uiting van innerlijke gekte en zwartwitfilm waarop de verhalen worden gedubbeld, gespiegeld en aangevuld. In Shoot the Moon kun je je heerlijk onderdompelen en je steeds opnieuw verwonderen over de onaards goede dansers Lesley Telford, Stefan Zeromski, Parvaneh Sharafali, Fernando Hernando Magadan en Medhi Walerski.

Nederlands Dans Theater: The Colour of time. Nieuw werk van Lightfoot León en Wayne McGregor, reprise Jiri Kylián. Gezien 27/4 Lucent Den Haag. Tournee t/m 5/6. Inl: www.nederlandsdanstheater.nl
    • Ingrid van Frankenhuyzen