'Geef mij maar een whiskey'

Zangtalentjes mogen schitteren in de opera totdat hun stemmen breken.

Gelukkig hebben George (12) en William (11) andere toekomstdromen.

George (links) wil filmster of zakenman worden, en William (rechts) wil violist, operazanger of marinebioloog worden. Foto Eric Brinkhorst 28-4-2006 Enschede JongenssopranenWilliam Dutton ( donker haar / donker ruitjesoverhemd ) en George Longworth. Ook voor Next! artikel W.Savenije ©foto eric brinkhorst Brinkhorst, Eric

In de bomen op de Oude Markt in Enschede branden lichtjes ter ere van de koningin. Maar in de Twentse Schouwburg om de hoek regeert de duisternis. Achter de coulissen begint het Engelse jongenssopraantje George Langworth (12) aan zijn 'warming up'. Met zijn vriendje William Dutton (11), met wie hij om beurten de rol van Miles zingt in Brittens beklemmende spookopera The Turn of The Screw, stort George zich enthousiast op toonladders, klinkers en rollende 'r'-en. Dan begint de griezelvoorstelling, dit keer met George in de hoofdrol.

Brittens The Turn of The Screw (1954), uitgevoerd door de Nationale Reisopera in een regie van Stephen Langridge, is gebaseerd op de gelijknamige novelle van Henry James, waarin de schroef rond het Victoriaanse mysterie rond kindermisbruik steeds vaster wordt aangedraaid. De weeskinderen Miles en Flora krijgen een nieuwe gouvernante. De oude bedienden zijn overleden, maar blijven als spoken regeren. De gouvernante vermoedt van alles maar weet niets, de kinderen zijn op fatale wijze in de ban van het kwaad. Er gebeurt weinig tastbaars, maar de catastrofe is onafwendbaar. Als de gouvernante er ten slotte in slaagt Miles uit de wurggreep van zijn kwelgeest te bevrijden, sterft hij in haar armen.

In het schimmige decor zet George een fenomenale Miles neer, zingend als een engel maar bezeten door het kwaad, gepersonifieerd in de angstaanjagende geest Peter Quint, met wie Miles broeierige banden onderhoudt. George schittert in deze nachtmerrie, redt zich briljant uit kleine vergissingen, en acteert en zingt alsof hij alles weet. Na afloop van de voorstelling blijkt hij toch niet alles te begrijpen. George en zijn vriend William: 'Brittens opera gaat over spoken!' Hun onschuld riekt een beetje naar eigentijds kindermisbruik.

De volgende ochtend rennen de jongens rondjes rond de Grote Kerk in Enschede, waar ze negen weken in een appartement verblijven. Iedere dag krijgen ze twee uur les van hun tutor Anthony Ninham, een oude leraar die zijn vak verstaat. Van hem mogen ze ook voetballen, badmintonnen en tafeltennissen. En met Williams moeder, die onlangs de moeder van George heeft afgewisseld als chaperonne, maken ze uitstapjes. Samen naar de Apenheul, of paardrijden bij Paleis het Loo. Life is fun, en van die spoken liggen ze niet wakker.

William: 'Toen ik het boek van Henry James las, begreep ik alles. Ik denk altijd al na over geesten, maar mijn kleine broertje werd doodsbang tijdens de voorstelling.'

George: 'Ik geloof niet zo in spoken. Ik hoop dat wij het publiek bang maken! Ik heb maar een paar bladzijden van het boek gelezen. Het gaat veel dieper, maar het verhaal is hetzelfde als de opera. Dat we het zo goed snappen komt door Stephen, de regisseur. Volgens hem is het verhaal het topje van een ijsberg. Bijna alles ligt onder water, dat maakt het spannend.'

William: 'Mijn vader is onze vocal coach. Hij is directeur van een muziekschool in Yorkshire. In Engeland krijg je al vanaf je vierde jaar koorzang op school, maar Brittens muziek is wel heel erg moeilijk. We hebben veel naar een dvd van de opera gekeken.'

George: 'Ik heb alles by ear geleerd. Gelukkig hebben we weinig tekst. We zingen precies hetzelfde, maar toch zijn we als Miles heel anders. Stephen heeft ons geleerd op het toneel onszelf te zijn. William heeft meer contact met Peter Quint dan ik. Maar ik draai meer rondjes over de vloer, wanneer ik door Quint word belaagd.'

In het normale leven studeert William viool, terwijl George zich uitleeft op altviool, drums en elektrische gitaar. Met zijn oudere zusje schrijft hij songs, en hij is dol op Oasis, Snowpatrol, Coldplay en Queen. William houdt van Elton John, maar zijn grote idool is violist Maxim Vengerov. Later wil hij violist, operazanger of marinebioloog worden. Of een ijsjeswinkel beginnen: 'Dan ga ik alleen bananenijs verkopen!'

George: 'Ik wil filmster worden. Of zakenman. Dat vind ik spannend, want alles in de wereld draait om business. Als ik rijk word, geef ik alles weg aan goede doelen. Maar eerst wil ik nog veel opera's zingen, totdat mijn stem breekt. Dat gebeurt meestal pas als je 14 bent, maar tegenwoordig breken stemmen steeds jonger. Hoog zingen schijnt te helpen. Van melk en chocolade krijg je slijm, dus geef mij maar een glas whiskey!'

Benjamin Britten: The Turn of the Screw Nationale Reisopera, Schönberg Ensemble o.l.v. Reinbert de Leeuw Data: 2/5 Eindhoven, 7/5 Utrecht, 9/5 Groningen, 12/5 Arnhem, 16/5 Amsterdam, 18/5 Den Haag, 20/5 Rotterdam. www.reisopera.nl