Bonnie Raitt viert ook onze Koninginnedag

De oranjeharige koningin van de blanke blues had geen betere dag uit kunnen kiezen. Koninginnedag in Utrecht, en wat hadden Bonnie Raitt en haar band het gezellig op het podium. De vraag is of dit nog wel iets met blues te maken had, zo glad gespeeld en zo gelijkmatig van emotie. Zelfs het slidegitaarspel waarmee Raitt ooit mannelijke gitaarhelden als Lowell George en Duane Allman naar de kroon stak, klonk nu voorspelbaar en gezapig.

Vijfendertig jaar na haar plaatdebuut heeft Bonnie Raitt een onwrikbare status als draagster van de fakkel die haar door bluesvrouwen Sippie Wallace en Bessie Smith werd aangereikt. In 1989 bereikte ze een toppunt van roem met het Grammy-winnende album Nick Of Time, gevolgd door de gedenkwaardige samenwerking met John Lee Hooker op diens The Healer. Sindsdien belandde Raitt in steeds anoniemer vaarwater met cd's als haar recente Souls Alike, waarop de blues naar de achtergrond gedrongen werd.

Live spelen zou haar levensbloed moeten zijn, maar Bonnie Raitt draaide zaterdag een flauw lesje af. Alle Amerikaanse clichés werden van stal gehaald: het bezoek aan de coffeeshop, het dankwoord aan de doorluchtige songschrijvers die haar van materiaal voorzien en de verwijzing naar de verwoestende uitwerking van de orkaan Katrina op de bluesgemeente van New Orleans.

Dieptepunt was de toegift waarin haar romantisch gekweel met toetsenbegeleiding ernstige trekken van zwoele pianobarmuziek vertoonde. De scherpe kantjes zijn er af en voor de blues is dat dodelijk. Iemand als Rick Rubin zou haar weer eens terug naar de katoenplantage moeten schoppen.

Concert: Bonnie Raitt. Gehoord: 29/4 Vredenburg, Utrecht.