Blues Brother Castro

Blues is het woord niet voor de muziek van de Amsterdamse band Blues Brother Castro, die eerder klinkt als een natuurlijke voortzetting van de alternatieve gitaarrock van de jaren `90. De invloeden van The Pixies, die op het debuut Money Maker Me nogal eens tussen de eigenzinnigheden door opdoken, zijn op deze tweede plaat goeddeels uitgegumd. De oriëntatie is er haast nog dwarser en stekeliger op geworden: wie meent hier trekjes Sonic Youth, The Ex en Jon Spencer in te horen, is niet aan het hallucineren.

Dat Give Me (Something To Dance To) een geniepig dwaalspoor uitzet met zijn gladgestreken toetsen, moeten we maar nemen als een gerechtvaardige poging om een nietsvermoedend publiek de wereld van Blues Brother Castro in te lokken. De hoge, snijdende en dominante stem Leon Caren kan daarbij een gemeen struikelblok zijn. Maar de springerige, dynamische en neurotische meeslependheid van de beste nummers, houden je moeiteloos bij de les. Rock zoals Blues Brother Castro bedoelt, drijft op het bekende, maar is naar eigen, prikkelend inzicht ingevuld.

Fun (Rara Records, distr. Konkurrent)[br/]