Blige kan zich niet inhouden

Mary J. Blige zingt 'One' van U2 vol overgave. Het is eigenlijk te veel van het goede, maar op een rare manier is het ontroerend.

Het was geen grote hit, en het was het meest conventionele, ouderwetse nummer op U2's album Achtung Baby, waarop de groep probeerde de hipste Britse en Europese bands van dat moment bij te houden. Maar 'One' is sinds het verschijnen, in 1991, uitgegroeid tot één van U2's meest geliefde liedjes. Popblad Q riep 'One' al eens uit tot beste popsong ooit, en onlangs werd de tekst door kijkers van muziekzender VH1 uitgeroepen tot beste songtekst. Het nummer staat nu opnieuw in de hitparade, in de versie die Mary J. Blige samen met U2 opnam.

De samenwerking komt voort uit een optreden van U2 en Mary J. Blige tijdens een benefietconcert voor slachtoffers van orkaan Katrina in 2005. U2-zanger Bono zei onlangs in een interview dat hij zich verbaasde over de enorme intensiteit waarmee Blige 'One' zingt. Ook bij het opnemen van de videoclip, waarbij ze het liedje playbackten, gaf Blige zich helemaal. 'Veel zangers houden zich in als ze niet voor publiek optreden, maar Mary J. zeker niet', zei Bono. De zangeres verklaarde zelf dat ze zich bij het zingen van zo'n nummer niet kán inhouden. 'Het is net zoiets als overgeven. Je houdt het niet tegen.'

De manier waarop Mary J. Blige 'One' zingt is, zeker vergeleken met de ingetogen originele versie van U2, behoorlijk over the top. Ze gilt, galmt, trekt alle registers open. Het is eigenlijk te veel van het goede. Maar op een rare manier werkt het toch, omdat Blige zo oprecht is. Het werkt ontroerend om dat rare mens zo uit haar dak te horen gaan.

In een interview verklaarde Blige dat ze 'One' vooral na 11 september 2001 veel draaide, en moest huilen in het besef dat de mensheid zich niet realiseert dat iedereen, ondanks alle verschillen, samen op deze wereld moet zien te leven. Dat past redelijk in de visie van Bono, die zei dat de tekst gericht was tegen het hippie-idee dat iedereen in wezen gelijk is. We zijn verschillend, kunnen elkaar misschien niet uitstaan, maar moeten het samen zien te rooien, aldus Bono.

De band heeft er wel eens zijn verbazing over uitgesproken dat 'One' populair was op bruiloften. Terwijl een deel van de tekst juist verbitterd kijkt naar een vastgelopen relatie: 'We hurt each other / Then we do it again.'

De meeste covers die zijn gemaakt van 'One' missen de intensiteit van het origineel. Of het nu de ingetogen aanpak van soulzangeres Mica Paris of luisterpopgroep Cowboy Junkies is, of de vet aangezette versies van Kane, Intwine en Robbie Williams (die het bij optredens speelde).

Er is echter één versie die het origineel van U2 overtreft. Dat is de cover die Johnny Cash in 2000 uitbracht, drie jaar voor zijn dood. Cash slaagt erin het nummer te ontdoen van de U2-pathos met behoud van de emotionele zeggingskracht. Zijn stem, de stem van een oude, zieke man, klinkt kwetsbaar, maar tegelijk zelfverzekerd - Cash was zijn oude branie nog lang niet kwijt. Het klinkt als een man die zou willen dat de wereld anders in elkaar zit, maar oud genoeg is om te weten dat je sommige dingen niet kunt veranderen. Hij wil er geen genoegen mee nemen, maar moet wel. Hij legt zijn ziel op tafel. En als Johnny Cash dat doet, is het menens.

Vergeleken daarbij klinken Bono en Mary J. Blige als groentjes die nog heel wat moeten leren.

    • Sietse Meijer