Aangename afwisseling tussen loom en rauw

Zoals sommige vrouwen onafgebroken kunnen kletsen, zo kwebbelt de gitaar van Johnny Walker de nieuwe cd van Soledad Brothers vol. Walker speelt in de stijl van Keith Richards: moeiteloze variaties op een bluesy lijntje dat soms bijt en soms murmelt. Er zijn momenten dat deze cd, The Hardest Walk, aan de Rolling Stones in hun begintijd doet denken: als Walker sneert als Mick Jagger bijvoorbeeld. Toch heeft Soledad Brothers voldoende eigen geluid. Het basloze trio uit Detroit staat dan wel in de schaduw van stadsgenoten The White Stripes, maar bereikt een dampiger effect met een lome sound, en meanderende liedjes. Al stond de groep tot nog toe bekend als 'vuig en smerig', op deze plaat heeft ze de charme ontdekt van een opener geluid. Daarin passen zwervende banjo-akkoorden en een eenzame mondharmonica. Walker heeft een enigszins vlakke stem, maar laat deze meezingen met zijn eigen gitaar. Zo biedt The Hardest Walk een aangename afwisseling tussen loom en rauw, sussend en schokkend.

Hester Carvalho

    • Hester Carvalho