Nepstraling

Ik dacht het al, het artikel van Rubin c.s. kennende wordt dat een rel (`Nepstralingen gsm-gevoeligen even hard als gsm`, NRC Handelsblad, Wetenschapspagina, 25 april). Niet-ingewijden worden op het verkeerde been gezet. De redacteur treft geen blaam, hij vat het artikel slechts samen. Maar de proeven deugen niet en ik heb dat de onderzoekers al laten weten.

De elektrogevoelige en ongevoelige proefpersonen werden blootgesteld aan een gesimuleerde gsm-straling, de (gepulste) hoogfrequente signalen die het mobieltje uitzendt tijdens een gesprek. Inderdaad, elektrogevoeligen reageren niet systematisch heftiger dan de controlegroep en de conclusie in het artikel is dat de elektrogevoelige mensen maar wat zeuren en zich maar onder behandeling van een cognitief gedragstherapeut moeten stellen. Hoongelach dus in het kamp van de ongelovigen die elk effect van elektromagnetische straling op de mens blijven ontkennen en het begrip `nocebo-effect` ten tonele voeren.

Echter, de experimenten gaan ergerlijk mank aan het feit dat een tweede soort elektromagnetisch veld uit het mobieltje gemakshalve achterwege is gelaten. Tijdens het uitzenden van een hoogfrequente puls komt er een batterijstroom op gang die een laagfrequent veld opwekt met een frequentie van ca. 217 hertz. Dat veld is sterk, heel sterk en wordt in discussies niettemin doorgaans veronachtzaamd. Toch komt een groot deel van de gezondheidsklachten van GSM-gebruikers mogelijk door deze gepulste non-sinusoidale velden. Zij die daar gevoelig voor zijn (1,5 procent van de bevolking) stellen zich onbewust bloot aan deze effectieve stoorbron. Binnen de Werkgroep elektrische overgevoeligheid (WEO) hanteren we als veilige norm het Duitse SBM-2003 systeem. Gevoeligen zullen zich liever niet bevinden in velden met een magnetische flux van 10 nanoTesla of sterker, op straffe van elektrostress-symptomen (zie www.electroallergie.org ). De door de WEO gemeten piekwaarden liggen duizendmaal hoger.

Het wordt hoog tijd dat Rubin c.s. en bevoegde autoriteiten de mensen met oprechte elektrostress-problemen in bescherming nemen, in plaats van hen belachelijk te maken op basis van slecht uitgevoerde en misleidende experimenten. Mobieltjes maken sommigen ziek. Kunnen we daar in Nederland niet eens beter onderzoek op richten met het doel die apparaten elektrisch `schoner` te doen worden? Ik stel de ervaringen van de WEO graag ter beschikking.