Hollands dagboek; Perry Broekhuizen

Perry Broekhuizen (47) werkt sinds 1986 in de autofabriek in Born, eerst voor Volvo, nu voor Nedcar. Als bestuurslid van de FNV was hij betrokken bij de staking bij NedCar. Broekhuizen is getrouwd met Brigitte, heeft vier kinderen en een kleinkind. 'Wij hebben gewonnen. Euforie maakt plaats voor een gevoel van gemis.'

Perry Broekhuizen: „Langzaam besef ik dat, ook al is er nog geen resultaat of akkoord, staken wel degelijk zinvol is geweest.” Foto Chris Keulen Nederland, Born, 26/4/2006 Perry Broekhuizen, werknemer van Nedcar en actief FNV-lid. foto: Chris Keulen Keulen, Chris

Vrijdag 21 april

04:15 uur. Ben nog voor de wekker wakker. Zonder iemand te wekken opstaan, plassen, wassen, tandenpoetsen, aankleden, mail checken, vrouw een kus en vertrekken.

Bijna robotmatig start ik de auto, vol met stakingsattributen. NEDCAR STAAKT VANDAAG!

05:20 uur. Parkeren, hesjes, petjes, sjaaltjes in de clubkleuren oranje en blauw uitgeladen. Spandoeken met de tekst 'wij staken' verdeeld over de poorten. Pers alom aanwezig.

Zo! Regisseren, regelen, onnodig druk maken en wakker worden hebben hun beslag gehad. Even een paar stappen terug. Schreeuwende spandoeken, vlaggen en wimpels, oranje, blauw, paars en wit. Rood en groen van over de grens zijn ons in onze strijd komen flankeren. De tactiek is bepaald. A TASKFORCE WITH A MISSION!

Veiligheidskordon voor stakingsbrekers. Bij het zien van deze taferelen, ontkom ik niet aan het surreële gevoel dat wij hier tegenover elkaar staan, strijdend, maar met een doel: overleven!

Aan de slagboom worden onze troepen in stelling gebracht. Laat de bussen nu maar komen. De catering doet inmiddels zijn werk: broodjes, koffie, thee en frisdrank, verzorgd door Vitabroodje.

Plots beweging bij de pers, lenzen worden gericht op de bussen. Alle aandacht gaat uit naar het aantal werkwilligen. Zij bepalen of er geproduceerd kan worden of niet. Gelukkig valt de schade mee. Wij kunnen met 100% zekerheid stellen dat vandaag niet geproduceerd kan worden. De radio meldt later op de dag dat zo'n 300 werkwilligen in de fabriek zijn. 'Wie gelooft, wordt zalig en zalig zijn de armen van geest.'

Ondertussen, is de goedereningang geblokkeerd. GEEN AUTO DE POORT UIT!, is het devies. De Poolse chauffeurs van de trailers wordt vriendelijk verzocht rechtsomkeert te maken.

Bijna 09:00 uur in de morgen, het wapengekletter aan de poorten verstomt. Grote drukte bij de inschrijflocaties.

's Middags is de sfeer iets grimmiger. We hebben de spelregels nog eens uitgelegd: fluiten, klappen, zingen en afgeven van pamflet is oké, handtastelijkheden zijn uit den boze. Opkomst van de middagploeg is ook minimaal, radio laat weten dat 90% van de werknemers staakt!

14:00 uur. Ik trek mijn hesje uit en stap in de auto om 210 kilometer noordelijker bij Felix Meurders aan te zitten bij het VARA-programma De Leugen Regeert. Moet uiterlijk om 19:15 uur in de Plantage bij Artis zijn. Om 19:02 uur rij ik Amsterdam binnen. Ik draai de S110 op naar het centrum, ik hoor 'ga over de rotonde' en plots wordt mijn TomTom5 grijs. Niet meer aan de praat te krijgen. Verdwaald in de grote stad.

Ik verman mezelf, rij ruig mee met het verkeer, doe net als of ik weet waar ik naar toe ga.

19:10 uur. Zie man met kind op fiets, stop midden op straat, doe het raam open. 'Meneer, Artis?' Zonder na te denken volg ik de instructies op, en inderdaad, Artis en de studio, dus op tijd. Binnen gaat alles snel en gesmeerd.

Hallo, ben Perry Broekhuizen, voor het programma 'De Leugen.' Even paniek, stond niet op de lijst. Snel een gesprek met een meneer Broekhuis. Koffie, uitleg koffie, schmink, dezelfde koffie, tegenpartij van de krant ontmoet, niet met elkaar praten, doe dat maar live in de uitzending.

Elena, de vrouw die gisteren opnames heeft gemaakt bij NedCar, vraagt of we het inleidende filmpje willen zien

Zaterdag

In De Leugen Regeert zat gisteren tegenover mij adjunct-hoofdredacteur van het Limburgs Dagblad, de heer Han Brinkman. Zijn krant wist op de voorpagina te vermelden hoe de NedCar-medewerkers zich in Den Haag zouden hebben misdragen. De heer Brinkman beroept zich op persvrijheid en zegt dat de krant en niet de lezers bepalen wat er in de krant komt. Ik geef aan dat het Limburgs Dagblad hoog aanzien heeft in de regio en ook een sociale functie heeft. En is het laten van winden en het gebrek aan geografische kennis in bus nummer 4 voorpaginanieuws? Ondertussen weet Netwerk te vertellen dat Chris van Bokkum en ik de stakingsleiders zijn

Zondag

De 24-uursstaking van vrijdag heeft zijn sporen achtergelaten. Vermoeidheid. Diverse actualiteitenprogramma's bekeken van de afgelopen dagen. Scoor behoorlijk. Jan Peter heeft gesprekken gehad met de OR, Bonden en Directie van NedCar. Zie het als een hart onder de riem.

Opvallend het thema in Netwerk: economische malaise Zuid-Limburg te wijten aan luiheid! Kan er ook nog wel bij.

Ga wandelen met mijn vrouw, denk na over de hectiek.

Maandag

Vroege dienst. Zoals aangezegd in het ultimatum, heeft NedCar tot en met woensdag de gelegenheid om met ons tot een akkoord te komen. Anders wordt donderdag en vrijdag 48 uur gestaakt. Ben wat nerveus, realiseer me dat ik prominent aanwezig was aan de poort, op tv en in diverse dagbladen. Netwerk had mij vrijdag al bestempeld als stakingsleider bij NedCar, naast Chris van Bokkum.

Ben een van de eersten in de fabriek. Enkel wat toeters en bellen van installaties en robots verstoren de stilte in de hal. Het bijna diffuse licht van een enkele brandende tl-balk in de spantverlichting en de lange halen van de rode en oranje zwaailampen deinend op de tweekwartsmaat van flitsende signaallampen benadrukken deze stilte. Is dit soms een blik in de toekomst?

De koffieautomaat doet het in ieder geval nog wel. Inmiddels ontwaakt NedCar uit haar kunstmatige coma waarin zij zich bevond gedurende de staking en het daarop volgende weekeinde. Collega's, bazen en de kantinejuffrouw druppelen langzaam binnen.

Zet mijn computer aan om de mail te lezen. Password en/of userID not valid. Rare gedachten schieten mij door mijn hoofd. Word ik afgerekend op mijn acties? Vals alarm, ik had niet in de gaten dat de caps lock toets ingedrukt stond.

'Goede morgen, bekende Nederlander!' Mediabeest! Ik draai mij om, allemaal collega's die ik maar vaagjes ken, zwaaiend, duim omhoog. 'Goed gedaan vrijdag bij Felix in de Leugen!' Bij mijn directe collega's heb ik mij verontschuldigd voor mijn afwezigheid vorige week. Gelukkig waren de reacties begripvol.

Al lopend door de hal, het onvermijdelijke, head to head met de unit manager. Op ramkoers met Jan. Wat nu? De laatste seconden als in slow motion, zal hij met mij praten, of zijn wij on non speaking terms?

'Goedemorgen Perry', zegt hij op een vastberaden toon. Ik kijk hem aan: 'Goedemorgen, Jan.' 'Wat een goede performance vrijdag op tv, jij hebt goed de gevoelens van ons allen daar verwoord.'

Ik dank Jan voor zijn compliment, vraag hem wat hij ervan vindt dat ik door Netwerk ben genoemd als een van de stakingsleiders. 'Ik zie liever jou of Willie Crins als stakingsleiders dan Chris. Goede vent, alleen doet hij waar hij voor betaald wordt en jullie vechten voor je baan.'

Na de complimenten valt me op dat de productie volop draait als vanouds. Vanuit de voormontage ruiten schalt de smartlap weer uit onbeschoft grote boxen. Ik stel me de vraag wat er zo anders is dan vorige week. De spanning is weg. Langzaam besef ik dat, ook al is er nog geen resultaat of akkoord, staken wel degelijk zinvol is geweest. Paradoxaal genoeg heeft dat wat volgens de directie slechte gevolgen had voor NedCar, STAKEN, de rust teruggebracht op de werkvloer.

Vandaag is vooroverleg, als dit voldoende aanknopingspunten geeft, zal morgen onderhandeld worden om tot een akkoord te komen, zo niet

Dinsdag

Vanmiddag extra kadervergadering, weet mijn PDA mij te vertellen tijdens het afgaan van de ingebouwde wekker. Wat een vernuft, in zo'n klein doosje.

Op mijn werk aangekomen, lijkt alles als vanouds. Wij zijn autobouwers, daar zijn wij goed in. Dit is NedCar, ons Phantasia. Phantasia existeert bij de gratie van de verbeeldingskracht van kinderen, hun wildste fantasieën. Kinderen fantaseren niet meer, en dat betekende het einde voor Phantasia.

Vaarwel onbezorgde wereld, dag Phantasia. Daar gaan we, allemaal mee in de maalstroom van problemen, in het kielzog van Mitsubishi's zinkende schip.

Niet meer dromen, wakker worden, vandaag wordt gepraat door NedCar, OR en de Bonden. Hoe groot is de ruimte die NedCar heeft geboden om te komen tot een akkoord? Wat zijn de Bonden en de OR bereid in te leveren op het ultimatum? Moet men niet gaan voor een goede ontslagregeling?

Allemaal vragen en opmerkingen waarmee ik overstelpt word.

Een beetje geïrriteerd praat ik van mij af. 'Beste mensen, wij kopen tijd. Tijd die we hard nodig zullen hebben.'

Gelukkig, dienstwissel. Moet wachten, extra vergadering gepland.

Ik kleed mij om, badge uit en rij mijn auto naar de hoofdparkeerplaats. Stap uit, zie enkele bekenden van de pers. Ben aan de vroege kant, dus ik meng mij onder hen, pratend over koetjes en kalfjes.

Kadervergadering: 'Heren, wij hebben een principe-akkoord'

Mensen klappen, ik hoor ze niet. Heb mijn eigen feestje Wij hebben een akkoord!

Mensen worden vanavond nog ingelicht aan de poort, zelf neem ik het pamfletteren van morgenvroeg voor mijn rekening.

Woensdag

Gezamenlijke ledenvergadering. Oranje en witte actiehesjes pamfletterend aan de poorten bij NedCar. Mooi gezicht! Tijdens het uitreiken van de pamfletten welgemeende felicitaties, maar ook gehoon van mensen die langer hadden willen staken.

06:45 uur. Het begint te motregenen, de meesten zijn al door de poort. Toch blijf ik staan, met mijn oranje actiehesje. Vanmiddag worden alle medewerkers gezamenlijk geïnformeerd. Door hand opsteken zal worden gestemd wie voor of tegen het principe-akkoord is.

Lang genoeg in de regen staan mijmeren. Terug naar de werkplek, er moeten auto's worden gemaakt! Toeters, bellen, gesis van luchtgereedschap, af- en aanrijden van heftrucks, veel blauw aan de productielijnen, Colts en Smarts in wording, als een trein achter elkaar. Een prachtig gezicht! Dit moet blijven!

Om 11:00 uur heb ik bij de poort een afspraak met Chris Keulen, fotograaf voor de NRC. Hij komt foto's van mij maken voor het Hollands Dagboek. Ik kende hem niet van naam, maar wel van gezicht, sympathieke man, straalt rust uit. Niet nonchalant, geen tierelantijntjes, raw deal!

Het is zover, de productie is stilgelegd, mensen verzamelen zich in de lege productiehal, waar vroeger de DAF nog werd gemaakt. 'Mensen, wij hebben een principe-akkoord' Na voorlezen en uitleggen van het akkoord wordt er bijna unaniem ingestemd met het akkoord.

Afgelopen, einde acties, we hebben gewonnen, de strijd is gestaakt!

Euforie maakt plaats voor een gevoel van gemis. De acties, de hectiek, de rush, ik zal ze missen. Maar het is OK! Wij maken auto's, daar zijn wij goed in..

Donderdag

Dit had de eerste dag van een 48 uurs-staking kunnen zijn. Maar we hebben een akkoord. Tot eind 2006 geen gedwongen collectieve ontslagen. Er wordt een club van wijze mannen opgericht die moet zoeken naar vervangend werk. Dit is tijdwinst.

Doorwerken is dus het devies. De productielijnen draaien als vanouds. Mensen hebben hun draai weer gevonden. De robots doen hun werk, iedere 86 seconden takt een wagen door. Een kleine 275 keer per dienst.

Ik ben tevreden, maar tegelijk bekruipt mij de angst, bij het besef hoe fragiel dit akkoord is. Houdt dit akkoord stand bij een volgende productiedrop? Wat is de waarde van ons akkoord wanneer Mitsubishi toch..

Vrijdag 28 april

Een week die ik niet snel zal vergeten. Hectisch voor NedCar en haar personeel. Maar zeker niet minder hectisch voor mij. Weinig slaap, lange dagen, back to normal.

    • Perry Broekhuizen