Bono en Blige doen de rock'n'roll

Toeval bestaat niet, strategische planning wel. Nu U2's 'One' pas in weer zo'n volkomen overbodige verkiezing uitgeroepen tot beste songtekst ooit, bestormt dit nummer alweer de hitparades. Ditmaal als samenwerking tussen deze Ierse gigantenband en soulzangeres Mary J. Blige. Ze deden het nummer al gezamenlijk tijdens een benefiet voor slachtoffers van Katrina en tijdens de Grammy-uitreiking. Deze studioversie vloekte enigszins met de rest van het gebodene op Mary's laatste prachtplaat The Breakthrough, maar ja, wat doe je eraan.

DOORGEBROKEN: Mary J. Blige zingt nu met Bono van U2 Foto AFP R&B singer Mary J Blidge pose during the 48th Grammy Awards in Los Angeles, CA 08 February 2006. AFP PHOTO/SUSAN GOLDMAN AFP

En dus moest er weer een nieuwe clip komen. Bij de oorspronkelijke versie bestonden er al drie clips, waaronder de beroemde 'Trabantenclip' van onze Anton Corbijn. Zijn invloed is merkbaar in het strakke zwart-wit waarmee dit filmpje is vormgegeven. clip is in strak zwart-wit gefilmd. De band is aan het repeteren op het podium van een verder lege zaal. Blige wordt per luxe limousine ingereden.

Het opmerkelijkste is wel de grote aandacht voor wat we maar het ambachtelijke zullen noemen. Niks geen postmoderne spelletjes met beeld en imago, zou je zeggen: hier staat een goudeerlijke band een bloedeerlijke (en -mooie) zangeres te begeleiden. Dat is althans de boodschap die moet blijken uit close-ups van gitaren, plectrums, effectpedaaldjes, kabels, een gitaristenhand die aan een versterkerknop draait. Bono en Blige zingen uiteraard heel nadrukkelijk in een microfoon. Onthullend zijn bovendien de beelden van de hoedenverzameling van The Edge (wiens haargrens immers al heel lang een sterk terugtrekkende beweging vertoont) en van een zonnebril, glaasje water en pillendoosje Vocal-aid, waarmee Bono de stembanden smeert.

Hier wordt hard gewerkt voor de rock'n' roll, is de suggestie. En inderdaad, het ziet er allemaal authentiek en ambachtelijk uit, maar er zit toch een zekere hypocrisie in het feit dat er toch weer doodgewoon geplaybackt wordt. Al dat gedoe met kabels, versterkers, luidsprekers en microfoons had dus achterwege kunnen blijven, het is niets anders dan een façade. Natuurlijk, playbacken is de norm in clipland en zelfs bij live-optredens draait menige vooraf bijgevulde harddiskrecorder zijn rondjes. Maar juist als er zo op echt muzikantenschap gehamerd wordt, voel je je als kijker bij de neus genomen met zo'n, eh, postmodern spelletje met beeld en imago.Want dat is het uiteindelijk toch.

Als het echt plat moet, dan liever de onsterfelijk leuke clip bij Crazy van Gnarls Barkley: een tot leven komende Rohrschachtest waarbij uit de inktvlekken, in gedekte kleuren, steevast de mimende kop van zanger Cee-Lo tevoorschijn komt. Wat zou uw psychiater daar nou weer van zeggen?

jacob haagsma