www.nrc.nl/leesclub

Bas Heijne merkt op dat er weinig wordt gediscussieerd over Sneeuw. Daar kan ik in het kort wel mijn reden voor geven; ik vind het gewoon geen goed boek. Het boek is een lange opsomming van allerlei kleine feiten - alsof de schrijver wil laten zien dat hij toch echt in Kars geweest is en zijn research goed heeft gedaan. En dan nog continu toespelingen op de sneeuw hier en daar. De schrijver dwingt haast om steeds links te gaan leggen tussen dat wat gebeurd is en de situatie met betrekking tot sneeuw/ sneeuwval/ aanwezigheid/ etc.

A.G.M. Keijser

Het begin vond ik erg traag, doet me inderdaad denken aan Dostojevski. Maar vanaf de helft werd ik gegrepen door het verhaal. Dit komt vooral doordat de waarheid steeds minder lijkt te bestaan en de ontwikkelingen je in hun greep houden, juist doordat ze zo absurd zijn. Je denkt de personages te kennen maar het eind is verrassend anders.

B.G.M. Klamer

Er zitten prachtige passages bij over het dichtgesneeuwde stadje. Je voelt als het ware de gedempte sfeer van het dikke pak sneeuw. Maar deze scènes worden afgewisseld met eindeloos lange beschrijvingen. Dit wordt vergeleken met hoe de Russische schrijvers het deden. Daar heb ik me nooit gestoord aan het langzame, dat hoorde er gewoon bij en dat hoorde bij die tijd. Maar bij Pamuk ergerde het me, het vertraagde de voortgang van het boek enorm.

Rianne Versluis

Ook al lijkt zo'n beetje de hele maatschappelijke problematiek in Turkije de revue te passeren , het blijft allemaal een beetje aan de oppervlakte. Dit wordt versterkt doordat Ka niet echt een sterke, strevende hoofdpersoon is, en alles over zich heen laat komen en het verhaal niet echt doorleeft.

T. van Bree

Ik vond Sneeuw angstaanjagend, raar, verwarrend, geestig, moeilijk, ontroerend, verhelderend, menselijk, beklemmend, en nog een aantal kwalificaties meer die je eigenlijk (als het niet zo theatraal zou klinken) zou kunnen onderbrengen bij Pamuks vierde motto: de westerling in mij is van streek.

Annemarie Letschert