Tomadorekje

Onder de titel “Tomadorekje' klaagt Kees van Kooten (Cultureel Supplement, 14 april) dat het Tomadorekje hinderlijk tekortschoot als boekenkastje. Zijn oblong-stripboekjes staken te ver uit en voor het etaleren van de Bob Evers-reeks deugde het al helemaal niet. En de boeken die wel pasten, gleden regelmatig uit op de “gladgespoten' plankjes. Verder somt hij nog enkele bezwaren op die te wijten zijn aan het oneigenlijk gebruik van het onvolprezen Tomadopocketboekrekje. Op de verpakking van dit rekje was vermeld: pocketboekrekje, verstelbaar, 2 hangers, 3 planken, 3 handige gepatenteerde boekensteunen. Het lijkt mij dat het Tomadopocketboekrekje volkomen voldeed aan de eisen die men aan een rekje voor ongeveer 100 pocketboeken mag stellen. Toch had het rekje één bezwaar. Elke hanger had 13 horizontale spijltjes. Men kon dus de planken op de hoogten 1, 7 en 13 hangen om de maximale capaciteit te bereiken. Als er een 14de spijltje zou zijn, kon men het rek uitbreiden met 3 planken en één drager en de planken van dit tweede rek hangen op de hoogten 2, 8 en 14. Ik heb dit aan de Tomadofabriek geschreven en inderdaad hadden de latere rekjes dragers met 14 “hoogten'. Ik heb dus nu 5 Tomadorekjes met 15 plankjes en 6 dragers. (Van de 4 overgeschoten dragers heb ik er twee gebruikt voor een smal rekje met zelfvervaardigde plankjes). Hoe Kees van Kooten aan een blauwe plank is gekomen, weet ik niet. Mijn rekjes hebben ieder een rode, een gele en een witte plank. Zo is het rekje ook op de doos afgebeeld.