Schelden doet wél pijn

“Schelden doet geen pijn' (titel column van Hasna el Maroudi in nrc.next, 27 april) is een verzinsel van de onwetende mens. Schelden doet wel degelijk pijn. Politici en opiniemakers verwonden met woorden. Zij maken hun handen niet vuil. In het ergste geval zaaien zij angst en haat, waarmee ze anderen inspireren geweld te gebruiken. Zij kunnen dan makkelijk de verantwoordelijkheid neerleggen bij die ene idioot, die over de schreef is gegaan.

De vrijheid van meningsuiting is niet absoluut, maar behoudens ieders verantwoordelijkheid. Politici en opiniemakers provoceren niet alleen collega's maar ook mensen die geen platform hebben of niet in staat zijn zich te verdedigen met woorden.

Zij moeten de kracht van woorden nog ontdekken, daarom vallen er regelmatig klappen uit frustratie en onmacht. Niet goed te praten natuurlijk, maar wie klappen uitdeelt, moet kunnen incasseren. Dat wil niet zeggen dat ik geweld goedkeur.

Politici en opiniemakers provoceren wel eens bewust en dat vergeten mensen. Provocaties en bedreigingen aan het adres van politici en opiniemakers werken statusverhogend. Dat verklaart de populariteit van Wilders, Hirsi Ali, Ellian, Umar en Ephimenco.

Reclamebureaus overtreden bewust reclamewetten om publiciteit te krijgen. Neem nu dat spotje van Kalou, dat is een doelbewuste misstap van Achmea geweest om bekendheid te krijgen. Dat de rechter vervolgens het spotje verbiedt, maakt achteraf weinig uit. Het doel van “even Apeldoorn bellen' is bereikt. Politici en opiniemakers luiden de vervaging en het verval in van het moreel besef in dit land met “onschuldige' woorden als “kutmarokkanen' en “geitenneukers'.

Op www.nrc.nl/opinie staat de column van Hasna el Maroudi.