Three Times

Three Times De Taiwanese filmer Hou Hsiao-hsien probeert in Three Times drie keer te laten zien wat liefde is en hoe verschillend de delen van het drieluik ook zijn, hij slaagt in ieder deel. Hij laat ons delen in de gelukzaligheid van pas gevonden liefde, wanhopen om de onbereikbare passie en schrikken van de berekende lust. Nergens wordt een van deze termen gebruikt. Er vallen sowieso weinig woorden. Wat Hou doet is het gevoel oproepen en zijn publiek uitnodigen het méé te voelen met de man en de vrouw, die in alle drie de delen uitstekend worden gespeeld door Chang Chen en Shu Qi. Hou filmt zoals Ovidius zei dat hij schreef: „Wat ik ook probeerde te schrijven, het werd altijd poëzie.”Three Times is altijd poëzie. Het ritme begint in het eerste shot als de camera meekijkt met een spelletje biljart en intussen een jongen en een meisje bespiedt die om de tafel en om elkaar heen drentelen. De aandacht voor de ballen, de aandacht voor elkaar, de kalme horizontale bewegingen van de camera – alles is in harmonie. De tijd is 1966 en de steunkleur is groen als het rulle biljartlaken. Het tweede deel is bruin en speelt zich af in 1911, de tijd dat mannen en vrouwen volkomen ongelijk waren. De vrouw is nu een courtisane. Dit deel is gestileerd als stomme film, met de spaarzame dialogen op tussentitels. Heel losjes verbindt Hou de episodes, door de muziek, door de sensualiteit van de camerabewegingen, maar ook door motieven te laten terugkeren. Het derde deel speelt zich af in de moderne tijd, in een moderne stad in neonwit en staalblauw. Hier is de liefde het ellendigst en het hardst. Alleen in deze tijd wordt gevreeën, maar het gevoel uit de eerdere episoden is afwezig. Three Times (Zui hao de shi guang). Regie: Hou Hsiao-hsien. Met: Shu Qi, Chang Chen. In: Filmmuseum, Amsterdam; Filmhuis, Den Haag; Lux, Nijmegen; ’t Hoogt, Utrecht. In het Filmmuseum, Amsterdam, zijn op 30 april en van 5-10 mei ook Café Lumière en Millennium Mambo van Hou Hsiao-hsien te zien. Shu Qi en Chang Chen in ‘Three Times’ van Hou Hsiao-hsien Foto Filmmuseum scene uit de film Three Times Oorspronkelijke titel: Zui hao de shi guang FOTO: Filmmuseum Filmmuseum

De Taiwanese filmer Hou Hsiao-hsien probeert in Three Times drie keer te laten zien wat liefde is en hoe verschillend de delen van het drieluik ook zijn, hij slaagt in ieder deel. Hij laat ons delen in de gelukzaligheid van pas gevonden liefde, wanhopen om de onbereikbare passie en schrikken van de berekende lust. Nergens wordt een van deze termen gebruikt. Er vallen sowieso weinig woorden. Wat Hou doet is het gevoel oproepen en zijn publiek uitnodigen het méé te voelen met de man en de vrouw, die in alle drie de delen uitstekend worden gespeeld door Chang Chen en Shu Qi.

Hou filmt zoals Ovidius zei dat hij schreef: „Wat ik ook probeerde te schrijven, het werd altijd poëzie.”Three Times is altijd poëzie. Het ritme begint in het eerste shot als de camera meekijkt met een spelletje biljart en intussen een jongen en een meisje bespiedt die om de tafel en om elkaar heen drentelen. De aandacht voor de ballen, de aandacht voor elkaar, de kalme horizontale bewegingen van de camera – alles is in harmonie. De tijd is 1966 en de steunkleur is groen als het rulle biljartlaken.

Het tweede deel is bruin en speelt zich af in 1911, de tijd dat mannen en vrouwen volkomen ongelijk waren. De vrouw is nu een courtisane. Dit deel is gestileerd als stomme film, met de spaarzame dialogen op tussentitels. Heel losjes verbindt Hou de episodes, door de muziek, door de sensualiteit van de camerabewegingen, maar ook door motieven te laten terugkeren.

Het derde deel speelt zich af in de moderne tijd, in een moderne stad in neonwit en staalblauw. Hier is de liefde het ellendigst en het hardst. Alleen in deze tijd wordt gevreeën, maar het gevoel uit de eerdere episoden is afwezig.

Three Times (Zui hao de shi guang). Regie: Hou Hsiao-hsien. Met: Shu Qi, Chang Chen. In: Filmmuseum, Amsterdam; Filmhuis, Den Haag; Lux, Nijmegen; ’t Hoogt, Utrecht. In het Filmmuseum, Amsterdam, zijn op 30 april en van 5-10 mei ook Café Lumière en Millennium Mambo van Hou Hsiao-hsien te zien.