Schelden doet geen pijn

Wanneer ik vroeger werd uitgescholden voor 'kutmarokkaan' of als er wéér eens werd gezegd 'ga terug naar je eigen land', stelde mijn moeder mealtijd gerust. 'Schelden doet geen pijn', zei ze dan in haar gebroken Nederlands. 'Laat die domme mensen maar gewoon praten. Jij weet wel beter.'

Opgelucht haalde ik dan adem, liep de straat weer op en als iemand zijn mond weer opentrok, riep ik hard 'schelden doet toch geen pijn!' Maar waar, o waar is die goede oude tijd toch gebleven?

Want hier gaan we weer. Het eeuwenoude liedje wordt weergespeeld, het verhaal wordt weer verteld. Ebru Umar is in elkaargeslagen door een stelletje 'kutmarokkanen'. En nu ben ik het zelden tot nooit eens met Ebru, maar hier moeten we toch echt even bij stilstaan.

Want hoe kun je het in je hoofd halen iemand met de vuisten aan te vallen? Hoe incompetent ben je, als je besluit de discussie fysiek in plaats van verbaal aan te gaan? En hoe vaak moet dit nog gezegd worden?

De ene na de andere auteur haakt af. Wat is spreken en schrijven, als je toch niet kunt zeggen wat je wil? Gelukkig is Ebru een taaie tante. De kneuzingen vervagen, bloed droogt op en zij vervolgt haar pad.

Maar waar ik me echt zorgen over maak, is hoe Nederland er over tien jaar uitziet. Zo kunnen we niet verder, dat is duidelijk. Wat, maar vooral wie gaat hierwat aan doen?

Vrijheid van meningsuiting is nu al zo vaak genoemd, de discussies zijn al zo vaak gevoerd, deoplossing moet nog worden gevonden.

Wie is er sterk genoeg om die last te dragen? Wordt dat onzelieve mevrouw Verdonk als lijsttrekker van de VVD? Of wij columnisten? Door gewoon door te gaan met ons werk. De kans is grootdat er nóg een columnist wordt omgebracht.

Zijn we bereid die prijs te betalen? En wat winnen we ermee? Voor nu rest ons niets anders dan ons lot. Het is tijd om te schrijven.

Student modevormgeving aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam. Begon als redacteur/columnist bij Spunk, het online jongerenmagazine.

    • Hasna el Maroudi