Elfjarigen willen elkaar dood, of het met elkaar doen

De elfjarige Don uit de naar hem vernoemde film heeft de pech dat-ie door het leven gaat als Don, nu minister Donner als rap-artiest de straatnaam The Don heeft geclaimd.

Scène uit de jeugdfilm ‘Don’ scene uit de film Don FOTO: A-Film A-Film

Aan de andere kant wordt in Donprecies die realiteit geschilderd waarvoor Donner en de zijnen het liefst de ogen sluiten, dus wat dat betreft kan scenarist en regisseur Arend Steenbergen een goed getimed gevoel voor ironie worden toegedacht.De film Don gaat door het leven als een voetbalfilm in de Cinema Junior-reeks. Je kunt je afvragen waarom een In oranje-achtige film deel moet uitmaken van een filmstimuleringsserie. Als er in de aanloop naar het WK ergens markt voor moet zijn, is het voor een voetbalfilm. Maar diep in zijn hart wil Don waarschijnlijk helemaal geen voetbalfilm zijn. Steenbergen heeft gezegd dat zijn film een soort Temmink over jongeren moest worden. Temmink uit 1998 was een futuristische vechtfilm over de wereld na de ontdekking van het agressie-gen, waarvoor Steenbergen het scenario schreef. Don richt de blik op de jongens op het schoolplein die tot die vechtersbazen kunnen uitgroeien, of dat in miniatuur al zijn. Realistisch en hard doet de film dat, met weinig compassie en zonder de vraag waarom die jongens zo zijn als ze zijn. Weg met de psychologie, dit is een film met klootzakken in de hoofdrol. Verfrissend! En dankzij de ook na Langer licht weer ingenieuze fotografie van Lennert Hillege, vaak ook tamelijk overtuigend.Ergens in de uitwerking moet Steenbergen zijn tegendraadse uitgangspunt uit het oog verloren zijn. Don werd een film over kinderen die ook voor kinderen geschikt moest worden gemaakt. Resultaat: knullige, uitleggerige dialogen en een abrupt happy end. De film ademt compromissen. Bewonderenswaardig Ken Loach-achtig realisme maakt plaats voor MTV-neprealisme. Het ergerlijkst is de manier waarop de wedstrijden in beeld zijn gebracht. Die bestaan vooral uit slidings en tackles. Er is geen bal te bekennen en elk doelpunt is in de kruising. Dat is misschien de droom van een elfjarige. Maar die utopie haalt het realiteitsgehalte van de héle film onderuit. Als de scheidsrechter laat doorspelen bij een onweersbui en E-spelertjes rode kaarten geeft, wat moeten we dan denken van de zogenaamd 'verontrustende' scènes waarin elfjarigen elkaar dood willen hebben óf het met elkaar willen doen?Dana Linssenprecies die realiteit geschilderd waarvoor Donner en de zijnen het liefst de ogen sluiten, dus wat dat betreft kan scenarist en regisseur Arend Steenbergen een goed getimed gevoel voor ironie worden toegedacht.

De film Don gaat door het leven als een voetbalfilm in de Cinema Junior-reeks. Je kunt je afvragen waarom een In oranje-achtige film deel moet uitmaken van een filmstimuleringsserie. Als er in de aanloop naar het WK ergens markt voor moet zijn, is het voor een voetbalfilm. Maar diep in zijn hart wil Don waarschijnlijk helemaal geen voetbalfilm zijn. Steenbergen heeft gezegd dat zijn film een soort Temmink over jongeren moest worden. Temmink uit 1998 was een futuristische vechtfilm over de wereld na de ontdekking van het agressie-gen, waarvoor Steenbergen het scenario schreef. Don richt de blik op de jongens op het schoolplein die tot die vechtersbazen kunnen uitgroeien, of dat in miniatuur al zijn. Realistisch en hard doet de film dat, met weinig compassie en zonder de vraag waarom die jongens zo zijn als ze zijn. Weg met de psychologie, dit is een film met klootzakken in de hoofdrol. Verfrissend! En dankzij de ook na Langer licht weer ingenieuze fotografie van Lennert Hillege, vaak ook tamelijk overtuigend.

Ergens in de uitwerking moet Steenbergen zijn tegendraadse uitgangspunt uit het oog verloren zijn. Don werd een film over kinderen die ook voor kinderen geschikt moest worden gemaakt. Resultaat: knullige, uitleggerige dialogen en een abrupt happy end. De film ademt compromissen. Bewonderenswaardig Ken Loach-achtig realisme maakt plaats voor MTV-neprealisme. Het ergerlijkst is de manier waarop de wedstrijden in beeld zijn gebracht. Die bestaan vooral uit slidings en tackles. Er is geen bal te bekennen en elk doelpunt is in de kruising. Dat is misschien de droom van een elfjarige. Maar die utopie haalt het realiteitsgehalte van de héle film onderuit. Als de scheidsrechter laat doorspelen bij een onweersbui en E-spelertjes rode kaarten geeft, wat moeten we dan denken van de zogenaamd 'verontrustende' scènes waarin elfjarigen elkaar dood willen hebben óf het met elkaar willen doen?

Don

Regie: Arend Steenbergen. Met: Clemens Levert, Keisha Boye.

jeugdfilm
    • Dana Linssen