De late, great Rien van Drunen

rienvandrunen.jpgNu Koninginnedag nadert, wil ik stilstaan bij Rien van Drunen, ‘zanger in vele genres’. Tot mijn schrik lees ik dat de zingende kastelein uit Vlaardingen is heengegaan, op 12 januari al. Hij werd twee jaar ouder dan zijn idool, André Hazes, maar Rien van Drunen was maar één dag van zijn leven een superster. Een jaar geleden, aan het Tagankaplein in Moskou.

Hoe belandde Rien van Drunen in Moskou? Het Oranjebal, waar de Nederlandse gemeenschap in Moskou zich traditioneel een avond aanstelt, had eigenlijk Dries Roelvink geboekt, de onbekendste Bekende Nederlander. Hoewel deze ‘graag geziene gast op feesten en evenementen’ naam maakte door geen naam te maken, was hij kennelijk al te groot voor Moskou. Dus kieperde zijn talentenbureau op de valreep Rien van Drunen op het vliegtuig. (Zo werd het óns althans verteld; of deed het feestcomité het zuinig aan?)

In de Jazzclub aan het Tangankaplein trad die avond een grote man op met een zilvergrijs Leo Beenhakker-kapsel en lange zwarte jas. Dat moest hem die doorleefde gravitas geven van André Hazes, vermoed ik. Doorleefd was Rien van zichzelf ook wel. Zijn gezicht was opgezwollen, hij leek niet geheel te beseffen waar hij was. Het optreden begon slecht: de tape werkte niet. ‘Ik ben Rien van Drunen en wil u welkom heten op deze fantastische avond’, mompelde hij de stille minuten vol. Toen kwam de tape op gang en ging Rien los. Hij zong niet onverdienstelijk Hazes-nummers, met vet Rotterdams accent.

De zaal besloot Van Drunen op melig, overdreven enthousiasme te onthalen. Er werd gehost en gedeind, de ene polonaise volgde op de andere, aanstekers gingen de lucht in, er klonken daverende ovaties, gejoel, gegil. Keer op keer moest de zingende kastelein op het podium terugkomen. Na afloop werd hij bijkans onder de voet gelopen door al wat oudere meisjes die om zijn handtekening smeekten: op foto’s, Tshirts, blote buiken. Zoiets had Rien van Drunen nog nooit meegemaakt. Het Russische personeel keek hoofdschuddend toe. 

Rien van Drunen: alleen in Moskou brak hij door. En zo zag hij dat zelf ook, lees ik in zijn In Memoriam:  

‘Een man met idealen, met dromen. Dromen die niet altijd zijn uitgekomen. Maar hij heeft toch maar kans gezien om in Moskou te mogen optreden.’

En wij hebben zijn handtekening.