Moeiteloos bij de les met Blues Brothers Castro

Blues is het woord niet voor de muziek van Blues Brother Castro. Deze Amsterdamse band klinkt eerder als een natuurlijke voortzetting van de alternatieve gitaarrock van de jaren negentig. De invloeden van The Pixies, die op het debuut Money Maker Me nogal eens tussen de eigenzinnigheden door opdoken, zijn op deze tweede plaat goeddeels uitgegumd. De oriëntatie is er haast nog dwarser en stekeliger op geworden: wie meent hier trekjes Sonic Youth, The Ex en Jon Spencer in te horen, is niet aan het hallucineren.

Dat het openingsnummer Give Me (Something To Dance To) een geniepig dwaalspoor uitzet met zijn gladgestreken toetsen, moeten we maar opvatten als een gerechtvaardigde poging om een nietsvermoedend publiek de wereld van Blues Brother Castro in te lokken.

De hoge, snijdende en dominant opgenomen stem van voorman Leon Caren zou daarbij nog wel eens een gemeen struikelblok kunnen zijn. Maar de springerige, dynamische en neurotische meeslependheid van de beste nummers, en dat zijn tegelijk de meeste, weten je toch moeiteloos bij de les te houden. Rock zoals Blues Brother Castro het bedoelt, drijft weliswaar op het bekende, maar dan wel geheel naar hun eigen, prikkelende inzicht ingevuld.

cd pop

Blues Brother Castro: Fun Rara Records, Konkurrent.