Kiezen

Een van de onverdraaglijkste kanten van het moderne leven is voor mij de permanente keuzedwang. Bijna elke dag kom ik wel voor een of andere keuze te staan die ik helemaal niet verwacht of gewild had. Moet ik een plat tv-scherm nemen of juist niet, kan ik nog alleen maar gelukkig worden met een adsl-aansluiting, en ben ik hopeloos ouderwets als ik mijn ouwe mobieltje-zonder-fototoestel handhaaf?

Nu heb ik het alleen nog over de techniek gehad. Er zijn nóg essentiëlere dilemma's denkbaar, overigens ook mede dankzij die techniek. Zo komen we, als we tegenwoordig een partner zoeken, via internet voor de vraag te staan: zoek ik in Nederland of probeer ik het ook eens in de Oekraïne? Vooral wanneer je rechter bent, moet je voorzichtig met zulke kwesties omgaan.

Mijn ideale leven zou hieruit bestaan dat je al in de wieg drie keuzes kunt maken waar je later nooit meer gedonder over krijgt: voor een partner, een huis en een baan. Daarna loopt alles op rolletjes. Geen twijfels meer, je schuift aan het einde van de rit doodgemoedereerd de kist in en denkt voldaan: leuk leven.

Enkele weken geleden stond ik op de afdeling herenmode van een zoemend warenhuis met twee colbertjes in mijn handen, die in aantrekkelijkheid niets voor elkaar onderdeden. Alleen was het ene bruin en het andere blauw, en ik moest kiezen. Bruin, dacht ik. Blauw staat beter, zei de verkoper. Toen begon weer het Grote Aarzelen. Over een jasje.

Ik gaf de verkoper zijn zin - hij was van een etnische minderheid en die voelen zich toch al nooit serieus genomen -- en kwam chagrijnig thuis.

“Moet je even lezen“, zei mijn vrouw, en ze zwaaide met een brief van Nuon. Terwijl ik de brief las, pakte ze mijn jasje uit en riep: “Leuk model, maar bruin had beter bij die broek gepast.“

Nu moest Nuon oppassen, ik voelde een golfje drift. Wat wilden ze van mij? O, niks, ze hadden eigenlijk alleen maar het beste met me voor.

“U heeft al Nuon VastePrijsStroom“, schreef Bart Hofker, directeur Marketing, “waarmee u de zekerheid van een vaste stroomprijs heeft. Hier heeft u goed aan gedaan, want gezien de prijsstijgingen heeft u al heel wat bespaard. Dezelfde zekerheid kunt u ook krijgen voor uw gasprijs. Een vaste gasprijs kan veel waard zijn.“ Waarna hij uiteenzette dat je de gasprijs nu ook voor liefst drie jaar kon vastzetten. “Voor deze zekerheid betaalt u iets meer dan uw huidige variabele gasprijs. Maar hoe langer u de prijs vastzet, hoe minder u betaalt.“

Eerst dacht ik: “Lieve gasbaasjes zijn het bij Nuon, idealisten, weldoeners.“ Maar toen beet die akelige slang van het wantrouwen in mijn hart en liet ik de brief weifelend liggen. Totdat ik deze week de krant opsloeg en de directrice van de Consumentenbond zag zeggen dat je als klant met die vaste prijs van een koude kermis kunt thuiskomen. De olie- en gasprijzen zijn momenteel zeer hoog en als ze in de tussentijd van je contract dalen, deel je niet mee in het voordeel.

Logisch. Per slot van rekening moeten “de extreem hoge beloningen van bestuurders van energiebedrijven zoals Nuon en Essent“ (woorden van de Tweede Kamer) érgens vandaan komen.

Meteen ook had ik voor de rest van mijn leven de beste houding gevonden: nooit meer kiezen.