De stad is blij met mij, dat geeft een lekker gevoel

Veel buitenlandse werknemers van internationale bedrijven voelen zich niet thuis in Nederland. De Legal Capital of the World biedt de welgestelde expats informatie en een stadswandeling. “It's great!“

Rondleider Willem Post vertelt expats op Het Plein in Den Haag over Willem van Oranje. (Foto NRC Handelsblad, Roel Rozenburg) Den Haag:25.4.6 Rondleiding voor nieuwe expets. © foto/roel rozenburg Rozenburg, Roel

Watch out! Ze probeert nog opzij te springen, maar het is al te laat. Een deelneemster aan de stadswandeling die de gemeente Den Haag organiseert voor nieuwe expats wordt voor de Britse ambassade op het Lange Voorhout door een fietser in de kuiten gereden. Enige schade door de eerste kennismaking met wat de gids al “de liberale interpretatie van de verkeersregels door Nederlanders“ noemde: een vlek op de beige broek.

De stadswandeling - voorafgegaan door een welkomstwoord van de wethouder en een filmpje en afgesloten met bittergarnituur en een welkomstpakket - is het laatste initiatief in een reeks waarmee Den Haag zich als International City of Peace and Justice profileert.

Want Den Haag speelt wel mee in de “Champions League' van steden die internationale organisaties huisvesten, zegt Willem Post. Hij is de baas van de “Xpat-desk', een ruimte in het atrium van het Haagse stadhuis waar de stad “in de sfeer van een huiskamer een beetje warmte biedt“ aan medewerkers van internationale organisaties en bedrijven die tijdelijk in Den Haag en omgeving werken. Samen met hun families gaat het om bijna 30.000 mensen. Ze komen daar met hun vragen over het leven in Nederland, twintig tot dertig per dag.

Een half jaar geleden bleek uit een enquête onder buitenlandse werknemers van internationale organisaties dat veel van hen willen weg uit Nederland. Gezondheidszorg, belastingregels, problemen met verblijfsvergunningen, de dure kinderopvang, de moeilijkheden om een passende woning te vinden en het groeiende wantrouwen van Nederlanders jegens vreemdelingen bleken Nederland impopulair te maken. Een onderzoek van de gemeente zelf bevestigde dat beeld en voegde daar nog kritiek op het uitgaansleven, het culturele aanbod en de kwaliteit van de openbare ruimte aan toe. Voor de stad een groot probleem, vooral omdat veel van de klachten niet door het gemeentebestuur zijn op te lossen. Dus zoekt Den Haag andere manieren om ervoor de zorgen dat de voor de stad ecnomisch zo belangrijke buitenlanders zich prettig voelen.

Meer dan dertig expats kwamen gisteren naar de eerste kennismakingsmiddag sinds de opening van de Xpat-desk drie weken geleden. Ze komen uit landen als Japan, China, Pakistan, Rusland, Polen en Italië, en werken voor de meer dan tachtig internationale organisaties (ambassades en internationale bedrijven niet meegeteld) in Den Haag.

Tricia Sticco wandelt als eerste met haar man en baby in buggy binnen. Ze is net twee dagen geleden overgevlogen uit Houston, haar man (al twee maanden in Nederland) werkt voor Shell. Ze vond het bureau via de website www.denhaag.com, waar ze voor haar komst al informatie vond over huisvesting, kinderopvang en scholen in de Haagse regio. Toen ze zag dat er ook een welkomstprogramma was, gaf ze zich meteen op. “Door te weten wat er in een stad te vinden is, voel je je eerder thuis“, zegt ze.

Als dit soort initiatieven er drie jaar geleden was geweest, zegt Renée Tentori, zou een van haar vriendinnen misschien in Nederland zijn gebleven. Nu verhuist ze binnenkort met haar man naar Engeland. Ze voelde zich hier in de drie jaar dat ze in Den Haag woonde, nooit echt op haar plek. Tentori, zelf Australisch, is getrouwd met een Nederlander. Ze werkt als vrijwilliger bij Access, een organisatie van ongeveer honderd expats die lotgenoten helpt hun weg te vinden.

Op de balie van het informatiecentrum ligt voor de buitenlanders een Engelstalige factsheet klaar die alles uitlegt over preventief fouilleren in Den Haag. Als iedereen binnen is, vertelt Willem Post de expats vol trots over de nieuwe Xpat desk, over hoe bijzonder Den Haag eigenlijk is (“we hebben Mondriaan, Vermeer, Esscher, Wow!“) over de plicht die de stad voelt om goed voor deze groep te zorgen. Als de wethouder die boodschap in zijn eigen woorden heeft herhaald en het filmpje is afgedraaid, kan de wandeling beginnen.

De route voert langs de bekende toeristische locaties van de Haagse binnenstad. Bij het torentje van de premier, het paleis van de koningin en het Binnenhof bejubelt de gids het gebrek aan beveiliging. Leuk vindt Peiling Chiang het wel, de wandeling. Maar wat de Taiwanese studente deze middag mist is praktische informatie over leven in Den Haag. Want ze vindt het niet makkelijk in Nederland. Dacht ze als toerist nog te maken te hebben met een schone, georganiseerde en internationale maatschappij, nu ziet ze vooral langzame bureaucratie, slechte service, en een totaal niet op het Engels gerichte samenleving. Ze heeft problemen met haar verblijfsvergunning, wacht al weken op een internetaansluiting. “In Taiwan bel je één keer, en heb je er binnen twee dagen een.“

Om te bewijzen dat hij Nigeriaan én Engelsman is, trekt Olufemi Elias twee paspoorten uit de binnenzak van zijn jasje. Hij heeft zich vanmiddag vermaakt, lacht hij: “It's great!“. Zelf denkt hij de praktische hulp niet nodig te hebben, hij vind zijn eigen weg wel. Maar het gevoel dat de stad blij is dat je er bent, dat is belangrijk. Dat voelt lekker.

Eigenlijk hoort Damira Kaziyeva uit Kazachstan hier niet. Ze is immigrant, en daar is de Xpat-desk niet voor. Maar toen ze bij de balie het welkomstpakket kwam halen dat elke nieuwe inwoner van de gemeente krijgt, gaf ze zich meteen op voor de wandeling. “Wij gaan echt niet vragen of iemand een echte expat is of niet“, zegt Post. Dus kon Kaziyeva met haar Nederlandse partner Tessel mee. Net als veel andere deelnemers vertellen ze over hun problemen met visa en verblijfsvergunningen en een onbenaderbare immigratie- en naturalisatiedient. Daarom maakt het ook niet zo veel uit, denken ze, wat de stad op zo'n dag voor de expats doet. Het geeft gewoon een fijn gevoel dát er aandacht voor je is. Kaziyeva: “You get the feeling that people still care.“

Rectificatie / Gerectificeerd

In het artikel De stad is blij met mij, dat geeft een lekker gevoel (26 april, pagina 3) staat dat Damira Kaziyeva de IND als onbenaderbaar beschrijft. Zij heeft dat woord niet gebruikt. De geïnterviewde expats gaven aan dat het proces om bij de IND een verblijfsvergunning te krijgen, langzaam en geregeld moeizaam verloopt.

    • Derk Stokmans