Objectieve informatie over levenseinde gewenst

Het hoofdartikel van 18 april heeft mij met een groot vraagteken achtergelaten: heeft de redactie de afgelopen vijf tot tien jaar het dossier van de medische beslissingen rond het levenseinde wel gevolgd? Hoe anders kan ik het dan verklaren, dat daar een atmosfeer door wordt opgeroepen waarin euthanasie `slecht` en palliatieve zorg `goed` is? Een atmosfeer die een kleine tien jaar geleden zeker nog aanwezig was, maar die dankzij de inspanningen van velen, aan beide zijden van dat spectrum overigens, vrijwel volledig is veranderd in een besef dat het één niet zonder het andere kan. Waar verzet tegen euthanasie nog aanwezig is, wordt dat vooral door een christelijke levensovertuiging bepaald.

Hoe anders ook kan ik het verklaren dat begrippen uit de oude doos als actieve en passieve euthanasie worden gebruikt, terwijl sinds 1982 (Euthanasie-rapport van de Gezondheidsraad en in 1985 overgenomen door de Staatscommissie) in Nederland alleen nog over euthanasie wordt gesproken zonder allerlei toevoegingen; dat Zwitserland en Oregon meer wettelijke euthanasiemogelijkheden bieden dan Nederland (waar is België trouwens gebleven?), terwijl daar `alleen` hulp bij zelfdoding is geregeld?

Het is ondoenlijk om alle onzorgvuldigheden en vooronderstellingen (vooroordelen?) in het hoofdartikel te bespreken, zoveel zijn er bij elkaar geraapt. Beter zou het zijn het geheel te herplaatsen, maar dan geschreven op basis van objectieve en recente informatie uit het brede veld van levenseindebeslissingen dat Nederland rijk is. Dit redactioneel desavoueert de inspanningen van velen die ons land inmiddels niet alleen op het terrein van euthanasie, maar ook op dat van de palliatieve geneeskunde tot een gidsland en koploper in Europa en de wereld hebben gemaakt!

Dit redactioneel suggereert het tegendeel en maakt levensbeëindigend handelen door gewetensvolle artsen weer tot iets minderwaardigs. Dit redactioneel is een kwaliteitskrant onwaardig.

    • Rob Jonquière