Lockhart filmt jeugd als een wonderlijke trance

Zijn het foto's die tot leven komen of filmbeelden die stilstaan? In “Pine Flat' van Sharon Lockhart staat de tijd stil en worden de levens van pubers een optische illusie. De film draait vanavond in Utrecht.

“Pine Flat': Roodkapje leest

Pine Flat is alweer de vijfde film van de Amerikaanse beeldend kunstenaar Sharon Lockhart. Het begint met een oneindig lang durend shot van een besneeuwd dennenbos. In de verte hoor je een kind roepen. Een naam die je eerst niet kunt verstaan. “Ethan.“ En dan is het weer stil. De naam wordt herhaald. Verder weg of dichterbij. Het kijken naar de sneeuw maakt dat je de oriëntatie verliest. “Where are you? Come back.“ Honden huilen. Of is het de wind? Zo zou je een sprookje kunnen vertellen. Of over gruwelijke gebeurtenissen die zich met kinderen in bossen voltrekken. Tien minuten duurt dit beeld. Tien minuten bijna niets. Maar de kleinste suggesties in beweging en geluid hebben in je hoofd romans geschreven.

Tijdens een adempauze in de Sierra Nevada begon Sharon Lockhart (1964) weer net als in het begin van haar carrière jonge mensen te fotograferen, in dat griezelig fascinerende grensgebied tussen kindertijd en volwassenheid, tussen onschuld en verleiding. In de traditie van de structuralistische film experimenteerde zij vervolgens met 10 minuten durende opnames vanuit één camera-instelling die het midden houden tussen tot leven gekomen foto's of stilstaande filmbeelden. Tien minuten sneeuw. Tien minuten een meisje met een boek in het gras (Roodkapje die haar eigen sprookje leest). Een jongen speelt mondharmonica op een steen in een waterval. Hun jeugd is een wonderlijke trance. De tijd staat stil, want als je jong bent, heb je nog het eeuwige leven. Ze zitten daar zomaar. Ze lopen. Ze kussen. Ze praten. En wij mogen daar even naar kijken als ongemakkelijke voyeurs. Zij hebben daar geen weet van, want de toeschouwer bestaat niet in hun wereld.

Met subliem simpele beelden dwingt Pine Flat je ogen tot twaalf keer tien minuten staren. Niet knipperen, want je kunt iets missen: een vallend blad, of een kind dat uit beeld verdwijnt. Dat is allebei van groot kosmisch belang.

Pine Flat is een beeldschone meditatie over jeugd en vergankelijkheid, over het leven van Amerikaanse pubers, over eenzaamheid en groepsgedrag. Over een tegelijkertijd veilig en claustrofobisch momentum: op geen van de beelden is de horizon te zien.

Pine Flat is alleen vanavond om 19.00u te zien in 't Hoogt Utrecht. Inl. www.hoogt.nl, 030-2328388, www.impakt.nl.