Zoals Ray Davies is er geen andere oude rocker

Theaterervaring had hij volop, sinds Ray Davies in 1998 de Storyteller-tournee ondernam waarbij hij zijn levensverhaal met muziek illustreerde. Nu de zanger van The Kinks op 61-jarige leeftijd heeft besloten dat hij weer eens ouderwets wil rocken, is het theater misschien niet de meest geschikte omgeving. Ray deed zijn uiterste best om iedereen in de Bredase Chassézaal bij de actie te betrekken. Maar op de voorste rij trof hij een onwillige familie, die weigerde mee te zingen of anderszins sjoege te geven.

Zoiets steekt, als je uit de schitterende liedjes kunt putten die Davies in veertig jaar op zijn naam schreef. Temeer omdat de meest Engelse aller Britpopveteranen er dit keer echt lol in leek te hebben, in tegenstelling tot de turbulente Kinks-shows uit de jaren zeventig, waarbij hij ruzies met broer en gitarist Dave Davies publiekelijk uitvocht. I'm not like everybody else, begon het met zijn rebelse lijflied. Bij het tweede nummer Where have all the good times gone had hij de meezingers op zijn hand. Tegen de tijd dat Sunny afternoon werd ingezet, zong de zaal driestemmig mee.

Ray Davies pakte het tactisch aan, want tussen zijn bekendere nummers moest ook materiaal van zijn recente album Other People's Lives aan bod komen. Die cd, zijn eerste soloplaat ooit, werd deels geïnspireerd door een verblijf in New Orleans, waar hij door straatrovers werd neergeschoten. Zijn bijna-doodervaring bracht hem tot prachtige liedjes als Lonesome Train met de strekking dat je wel weg kunt vluchten van je omgeving, maar dat je uiteindelijk altijd bent veroordeeld tot jezelf. Hij zong dit breekbare lied met een Neil Young-achtige melancholie, terwijl hij in rocksongs nog steeds zijn ruige Kinksstem kon laten snerpen en schrapen.

Liever dan zijn allerbekendste nummers zong Davies songs van platen die hem dierbaar zijn, Muswell Hillbillies en Village Green. Het kleine liedje Oklahoma USA over zijn zus die wegdroomde bij Amerikaanse speelfilms, was een van de hoogtepunten van de avond. Dat hij er tot slot een afgeraffeld Lola achter plakte, was een knieval naar het laatste clubje theaterbezoekers dat op het eind nog steeds geen enthousiasme wilde tonen. Ze gaven geen krimp. De rest had een gouden avond, want wat heeft Ray Davies een schat aan zelfgeschreven popklassiekers en wat kan hij ze nog altijd schitterend brengen. Mooier dan ooit, durf ik te beweren.

Concert: Ray Davies en band. Gehoord: 23/4 Chassé Breda. Herh.: 25/4 Oosterpoort Groningen; 3/5 Vredenburg Utrecht.
    • Jan Vollaard