Praatnacht

Mijn auto stond geparkeerd op het terrein achter het doel van het trainingsveld van Feyenoord. Het was vrijdagochtend, even voor half elf. De day after voor alle Feyenoorders. Ajax rechtte de avond ervoor precies op tijd de rug. Mokerslag.

Ik was in de veronderstelling dat het Rotterdamse elftal gewoon zou 'uitlopen' na het debacle in de Arena. Er stonden nog geen tien supporters rond het trainingsveld. De training was uitgesteld. Ik deed het dak van de auto open en liet de zon binnen.

Het was de eerste lentedag van het jaar. Door de voorruit heen zag ik het lege trainingsveld liggen. Perfecte grasmat. Dit was een dag waarop je diende te voetballen, dit was een ideale ochtend om alle ellende te vergeten.

In mijn achteruitkijkspiegel zag ik een four wheel drive komen aanrijden. Aan de snelheid kon ik zien dat er een speler inzat. Voetballers rijden het liefst in tempo door de poort van een stadion, zeker daags na een verloren wedstrijd. Het was Pascal Bosschaart. Hij stak zijn hand op.

Na een paar minuten reed er weer een auto voorbij. Een VW Golf met Ron Vlaar erin. De verdediger had tegen Ajax een domme pass gegeven waar het eerste doelpunt uit voortkwam. Nog geen reden om meteen de auto van je vriendin te pakken, zou ik zeggen.

Kort erop vloog een grote bolide voorbij, alsof hij op kerosine reed. Glimmende zwarte lak, mooi afgewerkt met chroom. Pierre van Hooijdonk. Geweldige manier om van verlies af te komen. Met een chique, net gewassen auto in de voorjaarszon het parkeerterrein van je club opdraaien. Niets aan het handje. De tien supporters en ik geloofden er weer in.

De rest van de vrijdag hing ik in het centrum van de stad. Het was goed toeven. De gezichten stonden vrolijk, de stoplichten sprongen op het juiste moment op groen. Het kon niet meer missen, we gingen Ajax slopen zondag, met 6-0, minstens.

Op zaterdag zag ik een verhaal in Sportwereld. Kop: Nachtelijke praatsessie Feyenoord. Twaalf spelers - waaronder Kuijt, Lodewijks en Van Hooijdonk - zouden tot diep in de nacht in de Kuip gepraat hebben over de instelling van het team. Als een van de zondebokken, volgens het verhaal, werd Salomon Kalou aangewezen. Hij was er zelf niet bij.

Erwin Koeman was blij met het nachtelijke gesprek. 'Wie écht hart voor de zaak heeft, zat er bij.'

Twaalf spelers in conclaaf, dat is maar de helft van de selectie. Weg was mijn lentegevoel van de vrijdagochtend bij het trainingsveld. Een nachtelijke sessie? De ene helft ligt in bed te staren naar het plafond, de andere helft slijpt de messen. Praat lekker met z'n allen in de kleedkamer en sla de training niet over, dacht ik nog.

Zondagmiddag: 2-4. Duidelijke uitslag.

Hoe zou het zijn met Salomon Kalou? Hij kan niet spelen voor Oranje, medespelers bij zijn club twijfelen aan zijn toekomst in de Kuip. Na een bewogen jaar is hij geen Nederlander én geen echte Feyenoorder. Wat een dubbele tik in het gezicht van zo'n mooie voetballer. Kalou zal wel willen vertrekken.

Kuijt huilde zondagmiddag na afloop van de wedstrijd op het veld; wéér geen prijs om te delen met zijn supporters. Als morgen een buitenlandse club belt, wil hij praten. Denk ik.

Feyenoord zoekt nieuwe aanvallers. Lijkt me een realistische krantenkop.

    • Wilfried de Jong