Pasta en het mondgevoel

Toen ik De Hongerige Man leerde kennen had hij niets in huis behalve een doos overjarige theezakjes en drie flessen goedkope port, nam hij mij op onze eerste date mee naar het Leidse filiaal van een Amerikaanse hamburgerketen en bestond zijn favoriete avondmaaltijd uit sufgekookte elleboogjesmacaroni met niets.

Nu maakt liefde niet alleen blind maar verdooft ze ook de smaakpapillen, dus leefden wij wekenlang op muffe earlgrey thee en mierzoete port, aangevuld met broodjes rosbief van de snackbar en at ik, eerlijk waar, mijn allereerste Big Mac waarop vele zouden volgen, totdat ik riep dat ik nooit maar dan ook nooit meer onder de gele boogjes wilde eten en DHM zei dat hij er eigenlijk ook wel genoeg van had.

Na een maand van verliefdheid en culinaire armoe kookte ik avond aan avond al dente pastagerechten voor mijn lief. Net zolang tot hij toegaf dat spaghetti met pepertjes, knoflook en olijfolie, tagliatelle met roomboter, salie en pecorino of linguine met citroenrasp, kappertjes en peterselie veel lekkerder is dan droge

elleboogjesmacaroni.

Wat maakt pasta nu zo onweerstaanbaar? Zijn het de koolhydraten of is het omdat je met deegwaren in weinig tijd zoveel kunt doen? Wat pasta voor mij echt verslavend maakt is het mondgevoel. Zo'n glibberige spaghettisliert die je door je getuite lippen naar binnen zuigt, de lichte weerstand die hij biedt als je er je tanden in zet. Heerlijk. Die weerstand voel je alleen als je pasta beetgaar kookt. Iets wat wij in Nederland pas eind vorige eeuw ontdekten. De Italianen zelf kwamen daar ook vrij laat achter. 'De macaroni moet twee uur gekookt worden', schreef ene Maestro Martino nog in de vijftiende eeuw. Het ongetwijfeld papperige resultaat weerhield de Italianen er niet van om toen al hartstochtelijk van pasta te houden. In La Cucina Italiana, Storia di una cultura lees ik over Noddo d'Andrea, een man die beroemd was om de snelheid waarmee hij bergen gekookte macaroni verslond. Een eigenschap waar zijn tafelgenoten niet blij mee waren. Voor ze met hun ogen hadden geknipperd was er niets meer voor hen over.

Dat komt me bekend voor. Deze week voor alle hongerige mannen: pasta. Vandaag voor de mijne: elleboogjes.

Voor 4 personen (of 2 hongerige mannen):

300 g elleboogjesmacaroni

een klont roomboter

1 bekertje crème fraîche

100 g ham, in blokjes

200 g geraspte jonge kaas

Kook de macaroni gaar. Vergeet voor deze ene keer beetgaar; dit is een Hollands gerecht uit de jaren '70. Voeg de boter, crème fraîche, ham en de helft van de geraspte kaas toe aan de uitgelekte elleboogjes. Maak pittig op smaak met versgemalen peper en stort de macaroni in een ondiepe ovenschaal. Bestrooi met de rest van de kaas en schuif het gerecht even onder de grill om de kaas te laten smelten.

Janneke Vreugdenhil

Wat is jouw favoriete pastarecept?