Hard lachen om danspasjes

De bandnamen Illicit en Jagged Soul beloven iets nieuws en scherps.

Maar muzikaal blijft de groep netjes binnen de lijnen van soulvolle hiphop.

Hiphopformatie Illicit. foto Joyce van Belkom rotterdam, 23-04-2006 CD-presentatie van Illicit in Lantaren/Venster. © Joyce van Belkom Belkom, Joyce van

Voor het concert van hiphopformatie Illicit loopt voorman Paradox met een elastieken tred door de zaal van het Rotterdamse theater Lantaren/Venster en geeft hij links en rechts bekenden een uitbundige knuffel. Het is een typerende opmaat voor de opvallend intieme presentatie van het album Cheap Propaganda die volgt, waarbij de rapper en zanger uit Utrecht vanaf het podium de indruk maakt het hele publiek te willen omhelzen. Hij vraagt wie zijn band nog niet kent, en in het publiek gaan vijf vingers de lucht in. Paradox verzoekt om applaus voor deze vijf mensen, 'die open staan om iets nieuws te ontdekken'.

Erg nieuw is de soulvolle hiphop van Illicit niet; de bandnaam betekent 'ongeoorloofd' maar muzikaal blijft de groep netjes binnen de lijnen zoals die getrokken werden door hiphopband The Roots en met name Spearhead. Het stemgeluid van Spearheadvoorman Michael Franti klinkt sterk door bij Paradox. Hij laat zich achterover rollen op het podium, flirt met de voorste rij van het publiek, gilt mee met een korte gitaarsolo. Zijn positief getinte teksten variëren van stevige rap en zang tot ingetogen spoken word.

De rest van de band steekt wat bleekjes af, niet in de laatste plaats omdat de muzikanten zich wel erg schuchter op de achtergrond houden. Felle snaredrums, staccato akkoorden van synthesizer en gitaar en ontspannen basloopjes geven de vocalen van Paradox de juiste ondersteuning zonder ook maar één moment zelf de aandacht op te eisen.

Ook de tweede band die deze avond haar debuut-cd presenteert, het album 'Come To Me', heeft een naam die tegendraadsheid suggereert: Jagged Soul, wat zoveel wil zeggen als soul met een scherp randje. En ook hier ontbreekt juist het scherpe randje.

De formatie rond de Rotterdamse zangeres Sietske Heun brengt een door soul, funk en hiphop geïnspireerde muzikale cocktail vol gierend nagalmende klanken waarin de rode draad nogal eens zoek raakt. De momenten waarop met een tapijt van synthesizer- en gitaarklanken de boel wordt dichtgemetseld zijn talrijk en pas wanneer de groove meer ruimte krijgt met een slepend drumritme of juist een harde, stuwende beat. Daardoor krijgt ook de band meer een eigen karakter.

Dat karakter wordt vooral bepaald door Sietske Heun die met haar krachtige stem vele kanten op kan, van klein en breekbaar tot groots en meeslepend. Ze wordt door drie soepel zingende achtergrondzangeressen ondersteund met harmoniezang die bij vlagen magisch klinkt.

Het samenspel tussen de zangeressen is ontwapenend. Tijdens het concert proberen ze hier en daar wat synchrone danspasjes uit, en moeten daar zelf het hardst om lachen.

    • Saul van Stapele