Dringend gekrijs van Skin

Voor de Engelse zangeres Skin is leven hetzelfde als zingen. Vandaar dat haar liedjes zich laten lezen als dagboektesten, zoals Alone In My Room, I'm Movin' On, Falling For You, Weak. De nummers laten zich er makkelijk bij denken: je schreeuwt de naam van de titel een paar keer achter elkaar en, voilà, het refrein.

De zwarte, kale zangeres Skin werd bekend als gezicht van Skunk Anansie en begon daarna aan een solo-carrière. Haar tweede solo-cd is net verschenen, afgelopen zaterdag speelde ze in Paradiso, Amsterdam. De zaal was uitverkocht, want in Nederland is Skin populair; ze staat dan ook straks op Pinkpop op de plaats van Anouk, die afzegde.

Maar in Paradiso was Skins optreden niet veelbelovend. Dat het nummer Alone In My Room, op de nieuwe cd Fake Chemical State knalt van de gitaren, was live niet te herkennen. Haar vier muzikanten maakten geen vuist, ze aaiden hun gitaren tot het geluid gatenkaas was. Dat haalde de charme die Skin kan hebben, van woeste furie, onderuit. Haar stem, die wankelt in het hoog, heeft in het laag een ferme toon, maar kreeg hier te weinig tegenwicht.

De kokette zangeres weet hoe ze een zaal moet bespelen. Als ze haar hand op en neer zwaait, springt het publiek mee als marionetten, en als ze moeten klappen wordt er uitbundig geklapt. Skin dartelt heen en weer, laat zich eens in het publiek vallen of zich toejuichen op de rand van de drumkit. Maar het is een doorzichtige show. Zo kreeg ze in het midden van Take Me On voor enkele maten een gitaar omgehangen, om er op Pete Townsend-manier met een arm overheen te kunnen maaien; onhoorbaar, uitsluitend voor het effect.

Skin heeft enkele nummers die door hun dringende gekrijs de aandacht weten te trekken. Maar tijdens het ultra-korte concert van zaterdagavond stoorden vooral de slechte uitvoering en de platvloerse seksgrappen over vrouwen. Die wil je van mannen niet horen, van een zangeres zijn ze ook niet leuk.

Concert: Skin. Gehoord: 22/4 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: Pinkpop, 5/6.
    • Hester Carvalho