Meesterschilder

Ghostface Killah is de Quentin Tarantino van de hiphop. Met zijn soms haast panisch gerapte, associatieve woordenstromen schildert hij een wereld vol hectische achtervolgingen, stoere dialogen, bergen cocaïne en grof fysiek geweld. En hij rapt zo beeldend en met zoveel oog voor de meest bizarre details, dat je als luisteraar het gevoel hebt dat je naar een stijlvolle cultfilm aan het luisteren bent, waarbij vrijwel elke zin een hele wereld op je netvlies tovert. Een film die geen beelden meer nodig heeft.

Van het imperium van de ooit zo machtige Wu-Tang Clan, de rapgroep waarmee Ghostface Killah halverwege de jaren negentig furore maakte, is na een stortvloed van middelmatige tot ronduit slechte albums niets meer over. Het is daarom des te opmerkelijker om te horen in wat voor ongekende bloedvorm Ghostface verkeert. De grimmige wereld die hij beschrijft, de raptechnieken die hij gebruikt, de afgestofte soulsamples, de rauwe drumbreaks; hij put uit precies dezelfde bron als zoveel andere rappers. Maar om een meesterschilder te benaderen, heb je meer nodig dan dezelfde kwasten, dezelfde kleuren verf en hetzelfde canvas.

Van de romantische poëzie van een prachtige dame met een schoonheidsvlek bij de bushalte bij wie de sigarettenrook het woord 'honey' spelt, tot de haarscherpe details waarmee de rapper een krankzinnige droom beschrijft waarin hij avonturen beleeft onder de zeespiegel, waar hij onder meer zeemeerminnen tegenkomt met hetzelfde kapsel als Halle Berry; Ghostface Killah maakt er verhalen van die je keer op keer wilt beluisteren, omdat zijn bouwwerken zo ingenieus, kleurrijk en veelzijdig zijn dat je geen bouwsteen wilt missen.

In andere nummers is Ghostface op vertrouwder hiphopterrein, wanneer hij verhaalt over drugsdeals, overvallen, zijn eigen vaardigheden als rapper en de liefde voor zijn met alcoholisme worstelende moeder. Met geluidseffecten als blaffende honden en wapens die op scherp gezet worden, beats die afwisselend duister en abstract zijn en dan weer energiek en rauw, en vooral zijn onnavolgbare rapstijl, die als een trompetsolo in een complex jazznummer alle kanten opschiet zonder ooit de rode draad te verliezen, weet Ghostface zelfs de grootste hiphopcliché's nieuw leven in te blazen en tot hogere kunst te verheffen.

Ghostface Killah is in alles een rapper uit New York. Zijn album heeft alle ingrediënten die hiphop uit New York in de hoogtijdagen halverwege de jaren negentig ook al kenmerkte, van zijn verhalende, de luisteraar meesleurende rapstijl tot het gegoochel met warme samples en harde drums. Wanneer vrijwel de hele Wu-Tang Clan (van de overleden Ol' Dirty Bastard worden wat zinnen gerecycled) in een nummer opdraaft, met hetzelfde overrompelende en hongerige elan waarmee de Clan ooit de hiphopwereld binnen stormde, is het retrogevoel compleet. Toch is dit geen nostalgisch hiphopalbum. Met deze cd laat grootmeester Ghostface juist aan zijn luiere collega's zien hoeveel ruimte hiphop nog in zich heeft om verder te groeien. Wakker worden, motherfuckers!

Ghostface Killah Fishscale (Def Jam) *****

    • Saul van Stapele