Mannen in korte broekjes

Nathalie Wouters (17) gaat naar Ajax speciaal om Huntelaar te zien spelen

HUNTELAAR: één brok mannelijkheid Foto Bas Czerwinski 22-02-2006, AMSTERDAM. AJAX - INTER MILAN. KLAAS JAN HUNTELAAR VIERT ZIJN EERSTE EUROPESE DOELPUNT VOOR AJAX. FOTO BAS CZERWINSKI Czerwinski, Bas

Het is woensdag 12 april. Vanaf station Duivendrecht loop ik naar de ArenA. Hier zal vanavond Ajax tegen het Arnhemse Vitesse spelen. De Amsterdammers staan momenteel op de vijfde plaats in het klassement en moeten winnen om verzekerd te blijven van een plaatsje bij de play-offs. Vitesse staat op het moment op elf en hoopt door vanavond te winnen een plaatsje in de top tien te behalen. Het belooft een spannende wedstrijd te worden. Om me heen lopen al veel supporters. Vaders slaan hun zoons verwachtingsvol op de schouders en het groepje jongens voor mij houdt een felle discussie over scheidsrechters. Ik bevind me tussen een bijna hemelse hoeveelheid mannen, maar zie slechts enkele tientallen leden van het vrouwelijk geslacht.

Eenmaal in het stadion aangekomen, waar vanavond zo'n 45.000 voetballiefhebbers hun favoriete voetbalclub zullen supporten, ontdek ik het eerste échte teken van vrouwelijke aanwezigheid. Langs het veld hangt een spandoek met de tekst 'Vrouwenpolder groet Ajax!'. En ik voel me al iets minder alleen. Ik neem plaats op een kuipstoeltje en zet mijn muts recht. Mijn Ajax-muts wel te verstaan. Vanavond support ik namelijk de Amsterdammers. Als alwetend vrouwwezen zou ik misschien een meer tactisch argument in de strijd moeten gooien, maar eigenlijk draait het me vooral om Huntelaar. De topscoorder van het seizoen heeft ook bij mij weten te scoren. Eén brok mannelijkheid is hij. En daar vallen vrouwen nu eenmaal voor.

De wedstrijd vangt aan. Al na enkele minuten lijkt Maduro te gaan scoren, maar hij mist het doel op een haar. De wedstrijd kabbelt voort en de fanatiekelingen in vak 410 beginnen steeds harder te brullen om een goal. Pas in de twintigste minuut raakt de bal eindelijk het net. Helaas is dit fraaie schot van Huntelaar buitenspel. Wat ik uiteraard direct zag, vrouwzijnde.

De wedstrijd is al bijna halverwege en er is nog maar bar weinig gebeurd. De supporters in vak 410 hebben het aan hun gezang te horen nog altijd prima naar hun zin, maar ik wil nu wel eens wat actie. Ietwat verveeld bekijk ik de wc-rollen die naar beneden worden gegooid door de F-Side. Maar dan ineens ligt het spel stil. Huntelaar ligt op de grond! Neen, neen, driewerf neen! Niet KJ! Zo'n nare zwart-gele heeft hem onderuit gehaald. Huntelaar krimpt ineen van pijn en tegelijkertijd doet mijn hart hetzelfde. Wanneer de stoere Groninger even later weer vol goede moed opstaat, zijn mijn enthousiaste aanmoedigingen door het hele stadion te horen.

Na de rust wordt de zwakke Maduro gewisseld voor Babel. Heerlijke Huntelaar laat nog steeds niet zien waar ik op hoop. Nou ja, zijn gespierde kuiten mogen er best wezen. Maar natuurlijk ben ik hier voor de doelpunten. Kritisch kijk ik naar het veld. Ik knijp een oog toe. Huntelaar staat op het punt van aanvallen en de overige Ajacieden passen de ene na de andere lange bal richting de arme Klaas Jan. Wat natuurlijk moeilijk voor hem is, ze zouden meer onderling moeten overspelen. Dat ze dat niet doorhebben, bedenk ik verwonderd.

De 62e minuut is inmiddels aangebroken. Het passen gaat nog altijd niet zoals ik het als vervent Ajax-liefhebber graag zou zien. Tomás Galásek blundert met een foutieve breedtepass en de bal wordt overgenomen door Tom de Mul, de nummer zes van Vitesse die ooit als Ajacied door het leven ging. De verrader. Hij speelt de bal door naar Youssouf Hersi waarna deze verrekte dwerg de bal in het doel kopt. 0-1 voor Vitesse! Potjandorie.

In de 71e minuut vindt Ajax-trainer Danny Blind dat het tijd wordt om te wisselen. Rosenburg mag een plekje op de bank gaan zoeken en Sneijder wordt middels een luid gejoel verwelkomd op het veld. Boukhari moet plaats maken voor de Griekse Charisteas. En dát blijkt een goede zet te zijn. Ajax krijgt een aantal mooie kansen en het wordt eindelijk een beetje spannend. Ik stoot mijn buurman aan en zeg: 'Moet je kijken naar die verdediging van Vitesse. Met vijf man staan ze Huntelaar op te wachten, stelletje schijterds'. Buurman knikt instemmend.

Minuut 88: nog maar twee minuten te gaan. Hoewel Ajax nu iets meer haar best lijkt te doen, staat de stand nog altijd op 0-1. Alle hoop op een overwinning heb ik overboord gekieperd. Huntelaar is een klootzak.

En dán gebeurt het eindelijk. Huntelaar scoort! En wel in de 89e minuut. Mijn gebeden zijn verhoord! Wat een finesse! Wat een souplesse! Al had ik natuurlijk niets anders verwacht van mijn Huntie.

In de extatische ArenA gaat de vier minuten extra tijd in. Sneijder mag een vrije trap nemen. En dan komt Charisteas in beeld. Met een fraaie beweging kopt hij de bal met gemak het doel in. Het is 2-1! Ajax staat voor! Hoewel ik het hoofd van de niet al te charismatische Charisteas normaal gesproken negeer en me enkel op zijn gebruinde body richt, kan ik zijn magische hoofd nu wel zoenen. De ArenA barst los in een uitbundig gejuich. Wát een spectaculair einde. Supporters omhelzen elkaar. De Ajacieden op het veld springen bovenop elkaar. Overal mannen. En gespierde mannenbenen. Shirts worden uitgetrokken en de glimmende torso's lachen me toe. Zoveel spierbundels doen me duizelen en met een diepe zucht laat ik me vallen in het kuipstoeltje. Spannend hoor, dat voetbal. Al moet ik zeggen dat die 2-1 van Charisteas toch bijna buiten spel was. Maar ja, dat ziet alleen een vrouw natuurlijk.