Fink

Toen de elektronische dansmuziek toesloeg, hing menig 'traditioneel' muzikant zijn gitaar, mondharmonica of clavecimbel aan de wilgen. Achter kastjes en knoppen leverde hij zijn bijdrage aan de nieuwe tijd. De omgekeerde beweging is niet onlogisch, nu een generatie opgroeide met nieuwe vormen en middelen en op zijn tijd het oude handwerk ontdekt. Fink maakte ooit een archetypische triphop-plaat, maar is nu, blijkt uit het steeds dieper rakende Biscuits for Breakfast, herboren als akoestisch singer-songwriter.

Toch is dat niet de hele waarheid. In zijn sluipende liedjes, waarin orgel en akoestische gitaar zich om de onnadrukkelijke zanglijnen vlijen, schuilt nog altijd een subtiel besef van de verworvenheden van de dansmuziek. Een half verborgen groove, een plots opduikend dub-effect, een haast onmerkbare digitale verstoring: het zijn symptomen die laten horen dat Fink een troubadour is van na de elektronische revolutie. Aphex Twin is voor zijn ontwikkeling net zo belangrijk geweest als John Martyn of Bob Dylan.

Jacob Haagsma

Fink: Biscuits For Breakfast (Ninjatune, distr. PIAS)
    • Jacob Haagsma