Bloemkool met een sausje

In Woudsend probeert Joep Habets te eten in de geest van de Volksschrijver

- 'Hij had het toch helemaal niet zo op eten?'

- 'Ja, maar ik wel.'

Onvermijdelijk eindigt onze Reve-herdenkingsroute in een eetgelegenheid. De tocht voerde, met de Verzamelde gedichten als gids, via smalle weggetjes over slingerende dijken door het Friese weideland langs Blauwhuis, Greonterp en Heeg naar Woudsend. De Voorzienigheid liet het afweten, geen Jongen in een kafee te Heeg, noch eenzaam in Woudsend. Wel waaide het hard rond het huis genaamd Het Gras.

Het restaurant op een steenworp van de haven in Woudsend heet 't Ponkje. Even gaan de gedachten uit naar een boertige benaming van wat Reve een 'liefdesdolk' zou noemen, maar 'ponkje' blijkt te staan voor kerkezakje. Daarvan hangen er ettelijke aan de muren van in het restaurant. Er zijn ook ouderlingenbanken, een orgelgaanderij en een klankbord. 't Ponkje huist in een voormalig schuilkerkje, een passende locatie om Gerard Reve te herdenken. Al is het van de verkeerde denominatie, want Doopsgezind.

Ons voornemen een voedzame, volkse maaltijd te gebruiken wordt gedwarsboomd door de gastronomische ambities van de kok. Het begint al helemaal verkeerd met een kokette kwartelbouillon, verrijkt met kervel en een gepocheerd kwarteleitje. Hij smaakt voortreffelijk, daar ligt het niet aan. De Friese uiensoep zou voldoende volks kunnen zijn, maar helaas drijven er modieuze soesjes in van Riperkrite tiis, een Friese kuidenkaas. De uien hebben, zoals het hoort bij een authentieke uiensoep, lang staan stoven. Ze zijn donkerbruin en smeltend zacht en ze hebben een weldadige zoete smaak ontwikkeld. Met de kaassoesjes is op eigen wijze in de kenmerkende elementen van de klassieke Franse uiensoep voorzien.

Ondertussen klinkt er vanachter de ouderlingenbank een geruststellend gardegeklop uit de keuken. Hier bereidt men de sauzen zelf. De vis maakt zijn opwachting. Schelvis leek een goede keuze, een vis zonder pretentie die weinig op de menukaart staat. Ware het niet dat er naast de schelvisfilet ook nog een moot zeeduivel op het bord ligt en beide vissen vergezeld zijn van een wufte Noilly Pratsaus met gehakte kervel. De visfilets zijn goed gebakken, aan de buitenkant heeft zich een goudbruin korstje gevormd, van binnen is het visvlees sappig en opaalwit van kleur. Hetzelfde geldt de snoekbaars op het andere bord die op een terp van stamppot rucola ligt, omringd door een plas frisgroene waterkerssaus. Stamppot rucola! Dat kan in zijn quasi Hollandse eenvoud met een Italiaans luchtje de toets aan volksheid in het geheel niet doorstaan.

De bijgerechten brengen redding, salade van komkommer en tomaat, bloemkool met een sausje (kan het volkser?), andijvie in pakketjes en gebakken aardappeltjes. De groenten zijn met zorg bereid. De salade heeft een prettig licht zure dressing, in het het sausje bij bloemkool zit een vleugje kerrie en bij de andijvie menen we een zweem van kaas te bespeuren. De aardappeltjes zijn echt gebakken, zoals het hoort, en niet met een baksuggestiegevend poedertje bestrooid.

Het bezoek aan 't Ponkje is weliswaar een onbezonnen, maar geen verkwistende daad. De alleszins bevredigende herdenkingsmaaltijd vergt net geen veertig euro per persoon, niet eens voldoende voor één deel uit het Verzameld Werk van Gerard Reve. Hij mag het dan wel niet zo op eten hebben gehad, hij had het wel op wijn. Vier glazen dronken we. En, overweeg ik bij de koffie, heeft niet ieder het recht op zijn eigen hemel? Voor de een is er geen hemel zonder poezen, voor de ander is het de nabijheid van de Moeder Gods en er zijn ook mensen die zich willen laven aan de kookkunst van Sint Martha, de kokkin.

Restaurant 't Ponkje, Fermaningssteech 1 Woudsend, 0514 591250, www.ponkje.nl