Arcelor verbrandt zijn eigen schepen

Arcelor beweert dat zijn verdedigingsstrategie tegen Mittal Steel in het belang is van zijn aandeelhouders. Maar het staalconcern geeft die aandeelhouders niet de kans om te zeggen of ze het hiermee eens zijn. Met name het afstoten van de Canadese dochteronderneming Dofasco wordt op de jaarvergadering vrijdag niet aan een stemming onderworpen.

Zelfs de aandeelhouders die de verdedingsstrategie goed vinden, moeten zich zorgen maken. Dit is geen kwestie van strategie, maar van zeggenschap. Het gaat hier om de vraag wie het laatste woord moet hebben bij dit soort ingrijpende besluiten, de raad van commissarissen of de aandeelhouders.

Arcelor heeft duidelijk gemaakt hoe het bedrijf dat ziet. Er is een Nederlandse stichting in het leven geroepen zonder de goedkeuring van de aandeelhouders. Het gevolg daarvan is dat als Mittal Arcelor zou kopen, het bedrijf niet vrij zou zijn om zijn plan uit te voeren om Dofasco te lozen.

Sommige vertegenwoordigers van de aandeelhouders denken dat dit neerkomt op slecht ondernemingsbestuur. Institutional Shareholder Services, een in de VS gevestigde groep, adviseert tegen de president-commissaris en zijn plaatsvervanger te stemmen. Adam, een Franse groep, gaat nog verder. Die wil de hele raad van commissarissen wippen.

Het idee gaat in de goede richting. De enige manier om de gifpil rond Dofasco onschadelijk te maken is immers een goedkeuring door de raad van commissarissen van de overname van Arcelor. Het is dus verstandig om te proberen de samensteling van de raad te wijzigen.

Toch zou het verbazen als een aantal commissarissen niet wordt herkozen. De meeste aandeelhouders volgen nu eenmaal de aanbevelingen van het bestuur. Maar zelfs als een laag dubbelcijferig percentage van de stemmen tegen zou zijn, zou het bestuur zich tweemaal moeten bezinnen op zijn interpretatie van het begrip aandeelhouderswaarde.

Er schuilt iets ironisch in de pogingen van Arcelor om een stemming te ontlopen. Aan het begin van het gevecht met Mittal leek een goed ondernemingsbestuur een van de sterke punten van Arcelor. Mittal staat erom bekend de winst van de familie niet met aandeelhouders van buiten te willen delen. Het overnamevoorstel van Mittal geeft de familie dubbel stemrecht. Arcelor kon daarentegen in alle eerlijkheid stellen dat zijn bestuur de belangen van de aandeelhouders voorop stelde. Dat is dus niet langer het geval.

Edward Hadas

Gazprom moet toon matigen

Het is nog niet zoals ten tijde van de Koude Oorlog, maar de betrekkingen tussen Rusland en Europa worden er niet warmer op. Gazprom, de Russische staatsmonopolist op het terrein van de gaswinning, heeft de Europese landen gewaarschuwd zijn wens om in Europa te expanderen niet te frustreren. Anders zal het zijn toekomstige gasleveranties naar elders verplaatsen. Deze stap is gekomen nadat duidelijk was geworden dat de Britse regering had geprobeerd haar fusiewetten te veranderen om Gazprom ervan te weerhouden de Britse gasdistributeur Centrica te kopen.

Gazproms intimiderende retoriek is contraproductief. De Russische energiereus heeft zich de afgelopen 25 jaar immers een betrouwbare leverancier van Duitsland getoond. Maar er zijn zorgen dat de zeggenschap in handen zou zijn van het Kremlin, en regeringen vinden het nu eenmaal niet prettig om van de Russen afhankelijk te zijn voor zo'n strategische hulpbron. Daarom zou Gazprom er alles aan moeten doen om Europa ervan te verzekeren dat het zijn quasi-monopolistische positie niet zal gebruiken om hen te gijzelen. Het openlijk dreigen de leveranties te staken tenzij Gazprom distributienetwerken mag bezitten, zal sommige regeringen nog huiveriger maken om Gazprom binnen te laten.

Het probleem voor Europa is dat Gazprom een krachtige partij is: Duitsland is voor meer dan 40 procent van zijn gasimport afhankelijk van Rusland. Het Verenigd Koninkrijk zal tegen het eind van het decennium zeker een derde van zijn gas moeten importeren - zij het niet allemaal van Gazprom.

Niettemin wil Rusland zich verzekeren van vaste afnemers voor zijn grote gasvoorraden. Europa zou de aangewezen plek zijn om dat te doen. Maar politieke gevoeligheden betekenen dat het hele proces behoedzaam moet worden uitgevoerd. Publieke dreigementen maken dat er niet makkelijker op.

Fiona Maharg-Bravo

Driemaal scheepsrecht voor Goldman?

Wordt het driemaal scheepsrecht voor Goldman Sachs? De zakenbank heeft al tweemaal klanten geadviseerd die tevergeefs op de Londense beurs hebben geboden. Nu krijgt de bank opnieuw een kans, want de New York Stock Exchange overweegt Goldman in te huren voor advies over een mogelijk bod. Het inhuren van Goldman maakt misschien een moedige indruk. De NYSE kwam onlangs onder vuur te liggen, omdat Goldman door beide partijen was ingehuurd bij de fusie met Archipelago - een firma waarin Goldman ook een belang had. John Thain, de topman van de NYSE, bekleedde ooit een toppositie bij Goldman. En Goldmans vorige cliënten, Deutsche Börse en Macquarie Bank, hielden kleerscheuren over aan hun biedingen op de LSE. De topman van Deutsche Börse, Werner Seifert, verloor zelfs zijn baan.

Maar er is weinig kans dat dat scenario zich zal herhalen. De NYSE zal waarschijnlijk niets doen waarover geen overeenstemming bestaat - op straffe van baanverlies voor de baas. Thain is geen Seifert. Goldmans ervaring zou nog wel eens waardevol kunnen blijken. De bank kent de lichaamstaal van de LSE-managers waarschijnlijk beter dan wie dan ook.

Christopher Hughes

Voor meer commentaar uit Londen: www.breakingviews.com

Vertaling: Menno Grootveld

    • Edward Hadas Fiona Maharg-Bravo Christopher Hughes