Appeltje voor de dorst

Naam Carola de Kanter (45) Woonplaats Breda Beroep onderwijzeres

'Als ik aan mijn pensioen denk, denk ik aan iets dat steeds dichterbij komt. Vroeger maakte ik me nog niet zo druk om dat soort dingen, maar sinds de geboorte van onze dochter en een periode van ziekte ben ik steeds meer gaan beseffen dat het appeltje voor de dorst belangrijk is. Alles moet goed geregeld zijn. Daarom ben ik een aantal jaar geleden overgestapt van een eigen bedrijf naar een baan in het onderwijs. Ik had een restaurant en nu geef ik kookles. Het is schandalig hoe er de overheid omgaat met mensen die een eigen bedrijf hebben. Ik heb me zeventien jaar uit de naad gewerkt. Er zaten weken tussen van minimaal honderd uur per week. Als ondernemer moet je aan alles meebetalen, maar als puntje bij paaltje komt en je bent zelf degene die aanspraak wil maken op overheidsgelden, dan krijg je niets. Nee, het is duidelijk dat je beter met de rest van de maatschappij kunt meehobbelen en gewoon in loondienst moet gaan. Dan bouw je netjes een pensioen op, mag je een uitkering aanvragen en krijg je uiteindelijk waar je recht op hebt. Omdat mijn vriend nog wel een eigen bedrijf heeft en dus geen pensioen heeft opgebouwd, zijn we gaan zoeken naar nog een manier om dat spreekwoordelijke appeltje zeker te stellen. Hij is nogal handig en dan kom je vanzelf uit bij een huis. Goedkoop aankopen, flink verbouwen en tegen die tijd met een leuke winst verkopen. Die winst wordt ons pensioen. Het is niet zo dat het huis een spaarpotje is voor onze dochter. We doen ons best de kleine zo goed mogelijk in de maatschappij neer te zetten. We zullen haar dingen meegeven waarmee ze haar eigen kansen kan creëren. Maar er wordt zeker geen ton op haar rekening gestort waarmee ze alles mag doen en laten wat ze wil. Mijn vriend en ik hebben in het verleden hard moeten werken voor ons geld. Dat zal zij ook moeten doen. Wil je uiteindelijk iets overhouden, dan zal je er zelf ook iets voor moeten doen. Doe je niets, dan kom je er ook nooit.'