Een Oekraïense dorpskapitalist

Joelia Timosjenko heeft het moeilijk. Ondanks haar prachtige zege bij de Oekraïense parlementsverkiezingen weigeren de schurken rond president Joesjtsjenko het oranje partnerschap te herstellen, met haar als premier. Als ze hem gewoon eens onder vier ogen spreekt, dan komt alles goed, denkt Joelia. Dan herinnert hij zich misschien weer de goede tijden die ze samen hadden.

boerklein_1.jpgEen mooi moment om terug te komen op haar grootse fan, Mikola Semantsjoek uit Tolokoen. Onlangs schreef ik over deze energieke boer, die rotsvast geloofde dat ‘zijn Joelitsjka’  de corrupte schurken in het hoofddorp ging verslaan. Hier de boer, zijn accordeon en zijn muze. Verrek uw nek niet bij dit filmpje; ik slaagde er WEER niet in mijn camera recht te houden. Samagon, begrijpt u.

Boer Semantsjoek is het zout der aarde. Hij woont niet ver van Tsjernobyl, maar hem hoor je niet klagen. Hij barst van de plannen: op zijn achtererf staan torens zelfgezaagde planken klaar voor de vele gebouwen die hij in gedachte heeft. Het enige waaraan het hem ontbreekt, is grond.

De dorpscommunist van Tolokoen verkettert boer Semantsjoek als lokale kapitalist, een koelak. Hij bezit immers koeien, varkens en kippen, alsmede een Sovjettruck, twee Wit-Russische tractors, een takelwagen, een zaagmolen. Alles bijeen gesprokkeld of in elkaar geknutseld,  in het zweet des aanschijns. De communist vindt het stuitend dat Semantsjoek geld vraagt voor het brandhout dat hij levert.  ’Ach, zo’n mentaliteit’, glimlacht Semantsjoek. ‘Dat zit de hele dag in de huiskamer te zuipen en die voddige krantjes te spellen. En dan  klagen dat je ze afperst.’

Boer Semantsjoek drinkt geen fabriekswodka. Hij stookt zijn samagon zelf. Het smaakt erg goed. 

    • Coen van Zwol