'We hebben begrip voor de negatieve gevoelens, maar de meeste reacties zijn positief'

Alles heb ik over voor het terrorisme. Ik bedoel voor het uitblijven van het terrorisme. Gedwee heb ik een nagelschaartje in beslag laten nemen op het vliegveld van Miami en tweemaal een teennagelknipper op het vliegveld van Porto. Ik ben onder begeleiding van drie marechaussees trouw meegewandeld naar een politiepost in Johannesburg om daar een formulier te ondertekenen waarmee ik voorgoed en zonder recht op vergoeding afstand deed van een miniatuur kurkentrekker en sinds anderhalf jaar heb ik op alle vliegvelden ruimschoots een kwartier voor de passagierscontrole mijn schoenen uitgetrokken om er vervolgens opzichtig mee te zwaaien, met mijn broekriem om mijn nek. Nee, niemand kan mij beschuldigen van het verzaken van mijn burgerplichten. Ik doe er alles aan om van deze wereld een veiliger plaats te maken.

Onzekerheden nam ik voor lief. Het waren onzekerheden, immers, die tot ieders zekerheid bijdroegen. 't Was bij voorbeeld nooit helemaal zeker of je er wel goed aan deed je schoenen alvast uit te trekken. Dan bleek het helemaal niet nodig geweest en keek zo'n douanier je een beetje medelijdend aan, met het hoofd schuins, zoals je naar een mongooltje kijkt dat zich uitslooft. Dat zal me niet weer gebeuren, dacht je, en als je de volgende keer je schoenen gewoon aanhield gebeurde dat, verdomme, net op een vliegveld waar ze weer uit moesten. Van de ene douanier moest het horloge af en van de andere mocht-ie weer om. In Madrid moest de laptop zowel uit de koffer als uit de hoes, in Londen moest hij alleen uit de koffer, in Madrid hoefde hij nergens uit. Er viel geen touw aan vast te knopen. Het was een hondenleven, maar dienstvaardig schikte ik me als ik de samenstelling van het lokale veiligheidspakket weer eens verkeerd had voorspeld.

Wat ik ook uittrok of aanhield, inleverde of mocht houden, het alarm van de magnetische poort waar je doorheen moest ging altijd af.

Zonder protest liet ik me fouilleren door potige mannen die blijkbaar uit waren op het laatste nagelschaartje van de wereld of speciaal verslingerd aan verdwaalde schroefjes in binnenvoeringen van vrijetijdscolberts. Al die tijd bagatelliseerde ik de totalitaire ambiance en de stalinistische willekeur. Ik begreep dat het niet anders kon. Ik deed afstand van mijn recht op privacy en gooide mijn lichamelijke integriteit te grabbel, maar ik begreep dat ik daar goed aan deed. Door mijn persoonlijk toedoen was er tenslotte al in geen jaren een vliegtuig gekaapt.

Je kunt van een succes spreken. Door miljoenen onschuldigen te terroriseren hebben de terroristenbestrijders zeker tien terroristen klein gekregen. Laten we niet tornen aan dat precaire evenwicht. Nu wil Schiphol de bodyscan invoeren. Handmatig fouilleren dient plaats te maken voor een doorkijkfoto, onder het motto: niet alleen grondig, maar ook met minder personeel. Laat het speelgoed niet belangrijker worden dan het spel.

    • Gerrit Komrij