De thuisabortus

De abortuspil is in Nederland toegestaan maar niet populair. Hij mag alleen in abortusklinieken worden toegediend.

Abortus met een pil is razend populair in Zweden. Maar in Nederland houden vrouwen het bij zuigcurretage. In Zweden gebeurt 60 tot 80 procent van de vroege zwangerschapsafbrekingen met de combinatie van mifepriston en misoprostol. In Nederland is dat 5,6 procent.

'Slechts 5 procent', schreef gynaecologe Gunnila Kleiverda twee weken geleden in het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde. Zij is voorstander van de abortuspil.

'Mifepriston heeft nauwelijks bijwerkingen', schreef Kleiverda ook. Maar in de Verenigde Staten zijn eind vorige maand opnieuw twee doden gemeld na gebruik van mifepriston. Let wel, er staat niet door gebruik van mifepriston. De fabrikant van mifepriston (Danco Laboratories) kent nu zes doden en stelt op zijn website dat het oorzakelijk verband niet is aangetoond. De vier anderen stierven aan sepsis (een uit de hand gelopen afweerreactie, vroeger bloedvergiftiging genoemd).

In de Verenigde Staten is de abortuspil na veel tegenstand van de pro-life-bewegingen op de markt gekomen. Grote farmaceutische industrieën durfden de productie en verkoop niet aan, uit angst voor boycotacties tegen hun andere medicijnen. De licentie werd aan Danco Labs gegund.

Mifepriston (in de vroegere discussies bekend onder de researchnaam RU486) mag in Nederland alleen in abortusklinieken worden gegeven. En dan betekent dat: driemaal terugkomen. Eenmaal om de pil te slikken. Twee dagen later om het middel misoprostol te krijgen. Dat kan in de vagina worden ingebracht, maar ook worden geslikt. En het laat de baarmoederwand samentrekken om het - na mifepristongebruik gedode - zwangerschapsproduct uit te scheiden. 14 dagen later is controle nodig.

In ontwikkelde landen, maar ook in onderontwikkelde landen, mogen vaak ook andere artsen dan de in de vergunninghoudende abortuskliniek werkende arts de abortuspillen voorschrijven. Waarom in Nederland eigenlijk niet?

De abortuspil mifepriston is sinds 7 jaar in Nederland toegestaan om een zwangerschap die maximaal 7 weken duurde te beëindigen. Het 'begin' van de zwangerschap is hier gemeten vanaf de eerste dag van de laatste menstruatie. Een week of vier na de laatste menstruatie blijft de volgende uit en wordt het een vrouw duidelijk dat ze wellicht zwanger is. In een land waar de thuisbevalling zo populair is, is het vreemd dat de thuisabortus niet aanslaat en zelfs wettelijk verboden is.

Wim Köhler

    • Wim Köhler