Tristan en Isolde zonder toverdrank

Tristan & Isolde. Regie: Kevin Reynolds. Met: James Franco, Sophia Myles, Rufus Sewell. In: 40 bioscopen.

De publiciteitsleuze doet het ergste vrezen: 'Voor Romeo & Julia had je Tristan & Isolde.' Dat ruikt verdacht veel naar een (te) late rip-off van de succesvolle Romeo + Juliet van Baz Luhrman uit 1996. Maar het valt gelukkig mee. Regisseur Kevin Reynolds, die eerder de Middeleeuwen opzocht in Robin Hood: Prince of Thieves en die de giga-flop Waterworld overleefde, kan de film op cruciale momenten langs de afgronden van wezenloze Boeketreekserij sturen. Net.

Nou goed, de eerste ontmoeting van Tristan en Isolde is niet vrij van suikerzoete pathetiek en gedichtjes voorlezen. Daarin blijkt ook weer dat Reynolds de Middeleeuwen louter als decor beschouwt voor een verder modern liefdesdrama met zelfstandige vrouwen en mannen die daar nog wat van kunnen leren.

De legende van ridder Tristan die per ongeluk verliefd wordt op de vrouw die is voorbestemd om met zijn heer te huwen, is hier niet meer dan een uitgangspunt om vecht- en vrijpartijen zo voordelig mogelijk in beeld te brengen. En dat lukt prima. Reynolds beheerst zijn actie-scènes en zijn liefdespaar (James Franco en Sophia Myles) is aantrekkelijk genoeg.

De makers hebben de legende van magie ontdaan - geen liefdesdrank voor deze Tristan en Isolde - en er een historische dimensie aan toegevoegd die hun liefde noodlottig genoeg doet zijn. Ierse edelvrouw Isolde moet trouwen met Britse vorst Marke om een eind te maken aan honderd jaar oorlog. Dat maakt het offer van Tristan en Isolde tastbaarder voor modern publiek. Ze moeten kiezen voor eigen geluk of dat van hun volkeren.

Gelukkig is het een Hollywoodfilm, dus dan kunnen de helden vaak het een kiezen en het ander er gratis bij krijgen.