Cocaïne, celebrity & cash als levensmotto

Eenmansband The Streets zingt niet meer over het leven op straat, maar over het bestaan als jetsetter.

Ook dronkenschap is inspiratie voor zijn muziek.

Skinner: ‘Hoe kun je nog ergens coke snuiven als er altijd iemand met zijn telefoon een foto van je kan maken?’ Foto Lex van Rossen 08-03-06 AMSTERDAM: MIKE SKINNER, THE STREETS FOTO LEX VAN ROSSEN Rossen, Lex van

Het optreden van The Streets op Lowlands 2004 was een debâcle. Voorman Mike Skinner zwalkte dronken over het podium, en verhaspelde zijn teksten tot onverstaanbaar gebrabbel. Toen hij tussen de ongeveer tweeduizend fans een aantal hoedjes ontdekte met zijn eigen Streets-logo erop, dacht hij dat er sprake was van 'piraterij' van zijn merchandising. Skinner werd woedend, schold het publiek uit en stormde weg.

Dat die hoedjes-met-logo gratis waren verspreid door zijn platenmaatschappij, drong pas tot hem door toen het concert voorbij was.

Mike Skinner, de 27-jarige rapper uit Birmingham, Engeland, heeft nu het boetekleed aangetrokken en hier een liedje over gemaakt: 'Fake Streets Hats'. In dat nummer, te vinden op zijn onlangs verschenen cd The Hardest Way To Make An Easy Living, beschrijft hij zijn blunders: de boosheid over de hoedjes, hoe hij dronken onder het podium belandde, en zichzelf de volgende dag terugvond in Londen in bed 'with a girl I have little memory of'. Zijn conclusie: 'If you don't like what's going down/ You need to change something round'.

'Met dit liedje wilde ik me verontschuldigen aan het Nederlandse publiek', zegt Skinner, die voor een aantal interviews is neergestreken in een hotel in Amsterdam. 'Normaal zou ik wel weten hoe het zat met die hoedjes. Maar nu was ik zo onder invloed, dat het beest in me los kwam. De Nederlanders hebben me op mijn allerslechts gezien.'

Sinds zijn debuut (Original Pirate Material) in 2002 als eenmansband The Streets, staat Mike Skinner bekend als degene die het prozaïsche een plaats gaf in de Britse popmuziek. Bij Skinner kom je iets te weten over de 'lad'-cultuur: Engelse jongens die zich klem drinken in de pub, en dan achter meisjes aangaan. Of zoals hij het destijds noemde: 'Geezers Need Excitement'. Dat zijn teksten worden uitgesproken op tongbrekende snelheid, zonder respect voor metrum of grammatica, wekken nog een andere associatie: met de waaghalzerij van de working class-jongere die niets te verliezen heeft.

Deze aanpak bracht hem aanzien en succes, en een literatuur-professor in The Guardian, vergeleek Mike Skinner met Dostojevski: hier hoorde je de stem van de buitenstaander.

Maar behalve met Dostojevsky laat Skinner zich ook vergelijken met roddelbladen als Privé of de Britse Hello! en OK!. Zoals te horen op de nieuwe cd vertelt hij te pas en te onpas hoeveel zijn levensonderhoud kost, hoeveel drugs hij waar heeft genomen, en is hij niet te beroerd om nog wat verdachtmakingen over andere beroemdheden in zijn liedjes te verwerken.

Skinner is inmiddels zelf een 'celebrity'. Zijn nieuwe cd gaat dan ook niet meer over het leven van de werkende jongere, maar over de gevolgen van de roem. De plotselinge overgang van een berooide jongere in Birmingham naar de status van internationale popster in de Londense jet-set bracht Skinner tot een gokverslaving en overmatig drank- en drugsgebruik. Hij kickte af en probeerde de afgelopen tijd zijn leven weer op orde krijgen.

Mike Skinner is een bleke Engelsman met grote bruine ogen die door de kamer schieten alsof er behalve mij nog meer mensen in de hotelkamer zitten die hij moet antwoorden. Om zijn vingers zitten grote ringen, bezet met diamanten. 'Het is een leven van uitersten', zegt hij gelaten. 'Ik heb bijna twee jaar aan mijn nieuwe cd gewerkt. Dan ben ik alleen. Nu ben ik sinds een paar weken aan het rondreizen om over mijn cd te praten. Allebei gaat het na een tijdje vervelen. Eerst had ik genoeg van het alleen zijn, straks word ik weer moe van het praten.'

Toen Skinner zijn eerste cd maakte, deed hij dat in zijn slaapkamer, thuis bij zijn ouders. Inmiddels werkt hij overal ter wereld. 'Waar ik ben ga ik naar de studio, voor deze cd nam ik op in New York, Italië, Londen. Overal werk ik mijn ideeën uit. Dat is het handige van een eenmansband.'

Skinner is een slimme liedjesschrijver. De muziek bij zijn nummers is bedrieglijk simpel. Want tussen de knorrende synthesizers en de kale, elektronische drumroffels klinkt altijd wel ergens een onweerstaanbaar riedeltje, als een lentebries door de grauwe grote-stadspoëzie.

Dat contrast zit ook in de vocalen: Skinners kwebbelende zanglijnen worden afgewisseld met de zoetgevooisde melodieën van Leo The Lion. Skinners stijl heeft inmiddels navolging gekregen. Alex Turner, van de Arctic Monkeys, noemt hem als voorbeeld, zoals ook te horen is in hun met tekst volgepropte liedjes. 'Voor andere mensen klinkt mijn manier van praten en zingen als onnavolgbaar. Maar ik kan het niet ánders', zegt Skinner. 'Al zou ik het willen.'

Dat zijn teksten openhartig zijn, vindt hij vanzelfsprekend. 'Op deze cd ben ik nog weer iets openhartiger dan op mijn eerdere cd's. Ik vertel wat ik meemaak, de hoogtepunten en de dieptepunten. Ik denk dat mensen respect hebben voor eerlijkheid. En als ze dat niet hebben, kan het me ook niets schelen.' Is hij er ooit huiverig voor? 'Nee, waarom zou ik?'

Op The Hardest Way To Make An Easy Living gaat het: over de dood van zijn vader twee jaar geleden (in 'Never Went To Church'), over zijn gewoonte om hotelkamers te 'verbouwen' ('Hotel Expressionism') en over zijn liefde voor brandy ('Prangin' Out'). De nieuwe single 'When You Wasn't Famous' behandelt de vogelvrijheid van hedendaagse beroemdheden: hoe kun je nog ergens coke snuiven als er altijd iemand met zijn telefoon een foto van je kan maken, om door te verkopen aan The Sun of andere tabloids - zoals supermodel Kate Moss vorig jaar overkwam?

De 'drie c's' van Mike Skinner zijn cocaïne, celebrity en cash. Want geld is al sinds het begin van zijn carrière een rode draad in Skinners oeuvre: van de titel van de vorige cd (A Grand Don't Come For Free, uit 2004) tot de vele bedragen en kosten die op de nieuwste cd worden opgesomd.

'Geld is de laatste jaren een wezenlijk onderdeel van mijn leven geworden, dus schrijf ik daar óók over. Maar het gaat niet zozeer om de bedragen zelf, het gaat om wat ik met dat geld allemaal doe: dingen die aardig wat geld kunnen kosten. Auto's kopen, gokken, kleren laten maken.'

Was het moeilijk om ineens veel geld te hebben? 'Er ontstaat een element van je schuldig voelen, als je ineens veel geld krijgt. Het nieuwe liedje 'Memento Mori' gaat daarover.' In dat nummer, waarin 'mori' wordt uitgesproken zodat het rijmt op 'bye', zingt hij sarcastisch: Memento Mori, Memento Mori/ It's latin and it says we must all die/ But I tried it for a while/ It's a load of boring shite/ So I buy buy buy buy buy buy.

'Het is niet echt moeilijk om veel geld te hebben', zegt Skinner. 'In ieder geval niet om uit te geven.' Hij kijkt ironisch: 'Dat maken ze je tegenwoordig heel eenvoudig.'

Een van Skinners hobby's is 'spread betting'. Deze manier van gokken kun je doen via internet of per telefoon, op cricket-uitslagen of paardenrennen. 'Je kunt heel veel geld ineens winnen, of verliezen. De inzet verandert voortdurend tijdens het spel. Om die risico's is het me te doen. Dat vind ik spannend.' Wat is leuk aan gokken? 'Ik gok om de verveling te bestrijden. Ik ben altijd dol geweest op risico's en gevaar. Op allerlei gebieden. Nu heb ik bijvoorbeeld een eigen platenlabel, waarvoor ik eigen artiesten teken. Dat is ook een soort gokken: neem ik wel de juiste beslissing?'

Op dat label, The Beats, zitten artiesten als Mitchell Brothers, Professor Green en Example. Voor deze rappers maakt Skinner ook nummers. Hoe verdeelt hij de buit? 'Als ik een stel liedjes heb gemaakt, ga ik ze verdelen. De beste hou ik zelf.' Hij lacht: 'Want voor mij ben ikzelf het allerbelangrijkste.'

De nummers van The Streets zijn een index voor eigentijds vocabulaire: van de 'geezers' (gozers) uit zijn begintijd, tot de 'prang' van zijn laatste cd. Skinner luistert naar de taal die om hem heen wordt gebruikt: vroeger in Birmingham, tegenwoordig in Londen en de rest van de wereld. 'Prang betekent cocaïne', zegt hij. 'Zo noemen ze het nu in Londen. Prang betekent 'exploderen', en coke geeft je een 'explosief' gevoel. Dus dat klopt wel.'

The Streets treedt 28 mei op in Paradiso, Amsterdam.

    • Hester Carvalho